From the left edge of the frame a fast-walking figure appears. They cannot be classified. It is someone who started alone. It is someone who started somewhere, over and over again at once.
The world solidifies and dissolves.
The figure entered to reveal where the beginning or the end was, but they never came to a turning point. There was nothing which was light enough nor something that could reflect the light. It remains unclear if there was something or if there will be something.
Increasingly, movements become visible. Steadily the absence of light becomes saturated with form. The shapes reveal how the wind moves and the earth revolves around the sun. There is a shadow play in the twilight scene. Light reflects the moisture in their eyes. A silver ring shimmers. The figure takes awkwardly long strides. With each appearance, their gravitational centre is closer to the right edge of the frame. Their shoulders heave from front to back and forth. They reach for their lower abdomen with folded hands. They walk much slower until they come to stand still. Their belly is soft and sincere. The belly is full and warm. Their standing lasts a moment. Silence comes in two breaths. They straighten their backs and offer themselves to the skies. They reach their hands out in front of their belly with their palms facing up in order to feel absorbed or as if belonging.
The sun breaks through, and the figure gets caught by the wind, moved and unmoved with a broad smile or a grin and their eyes closed. Their teeth are so exposed that they become clearly visible. Their eyes are futile for being caught in the moment. The figure is closed off from outside. They are enveloped by the wind. The figure rocks back and forth there as if they are merging with the wind and the revolving of the earth around the sun. Their breath is the breath. Their body is the body. Their feeling is the feeling.
Loose particles swirl around and surround them. Without eyes, they see how everything is a rhythm. They see how everything exists in pieces. They see how all particles are continuously being released and absorbed. They see that there are bits of life in the air everywhere, being blown around toward different creatures and into all kinds of places. The particles attach themselves to faces of different beings. It is as if the particles merge to get to know the essence of the beings they attach too. By dissolving, the particles access much further and deeper into them. By placing their core outside themselves, they become absorbed. Specific particles bring a form into existence to the rest of life, but have already perished the moment they attach. It is no longer clear which was a particle or which was a being. The attaching or the attached has passed in time. Both degenerated into a process. Both have withdrawn from the world and transitioned. The transition is now in the world.
The world solidifies and dissolves.
The virus moves deeper into the bodies and tries to take more than half. The virus is so sympathetic that it takes in much more than is actually allowed.
From the timid seed a storm of hope arose.
The hope was full, and the hope was empty: it did not sleep,
But it devoured everything that was better if it did as it should.
The timid seed laid its ears along the wall and snuck up,
without the desire to sing or to be sung to.
The birth of the great shared instability that broke everything,
through mid-fours and again and again until each one was alone,
until all parts forgot to what whole they once belonged.
They listen with more intricacy than anyone has ever been able to. They surrender by letting go of every muscle and even their heart relaxes. This blood-related experience is as silent as their desire to move backwards to a past point, here long ago in the past.
Timid seed settled down and soaked into timid germ.
There it grew rebellious into a peacekeeping force who asked
again and again;
if there could be some silence now; to be merciful.
In each silence grew the hope that peace was beautiful and desirable.
Sometimes there seemed to be attention and space,
to be in the moment and breathe as it passed in joy.
All witnesses found that silence was not the end,
but the beginning; a space for the emergence of something real.
The timid grass was loud when the others were polite.
They look around without desire, without noise. They are alone in the midst of everything different and more peaceful than they have ever been before. Without fear, they allow themselves to be moved by a breath without judgement. Life begins. Life is also this. Light has penetrated into nothingness today.
The virus unveils the ability to reproduce. It undresses us. It removes the idea that life makes other senses. Sense in life is lust. Desire is necessity. What matters is that two people can make a new human being. What matters is that the essential dissolution is the beginning of every life. It is about all of life being an encounter. A piece of self and lust for life is actual in every encounter. They too are capable of encounter. They feel their face, the flatness and depth in their face. That which is soft and that which has hardened up. That which is wet or dry. They feel how the wind probes their skin and bends along with the relief. They feel how the wind drains their warmth into the wind. It makes their eyes water, even though they remain closed. They feel relief. The sky has moved closer. They feel how heat had accumulated just below their skin. Everything in their body radiates outwards. Only their skin holds together the shreds that fester inside them. They imagine how great the release would be, if everything snapped. Then it would finally flow as it desires. Then there would be unity. If only they could cry or love unconditionally, then everything would be clear. The throbbing in their limbs would diminish. Their sensations would shrink to match the dimensions of their body. Unity is all and only what they desire.
The soul is laid, the direction is given away; outwards. Their bones are as brittle as their desire, from being soaked in heat and constant currents. Sometimes their bones are unrecognizable. A provisionally strange architecture has resurrected in them. They move about differently now, for their bones feel shrunken, and so they avoid the experience of scouring in deep bends and turning. They avoid folding double, for their belly is full and warm. There is something sacred there that belongs to them alone. From now on they carry themselves stacked with their body under their heads. They seem entranced by the wind and light. Their skeleton seems to fit much better, the tissue and organs firm. Sometimes they can see what is inside them or how it is inside them.
They see more and more how geometry is a reflection of inner experience. Due to everything shifting, they can now feel everything through. All of them is related to an old form. The tissue has remembered its past forms, but they themselves are fluid. They mentally connect the angles in their innards by lines, into corners and circles. They see that structure does not begin in chaos, but that it is chaos. They see that the origin of structure is in the tissue, even before it is placed in the skeleton. In the tissue, structure is not artificial or contrived. In the tissue, structure is original. Chaos exists in the fear that the tissue leads a life of its own.
They put their hands around their mouth and mumble; 'This is not how people think. People don’t see it this way, not as if one is vulnerable and co-dependent. But people are more dependent than ever without a will or one that has been castrated.' Their voice sounds like judgement. They themselves have never been so co-dependent, and they have never felt so dependent.
It was the beginning of the first day. The fever was intense and intoxicating and spirits had been around. Inner voices made themselves heard and when the fear was not too overwhelming, there was some sort of pleasure in hearing them. There was a haze in which the world had shown its ultimate transience; soft pink crowing; some sort of humming thighs, some sort of roaring underbelly, but without substance.
They stand there at the beginning of the first day.
The sky is not blue but dull. They were supposed to be someone. Somewhere they had always known, they would be someone.
Fear had grown into paralysis. Hope had washed out into naivety. They have tried to destroy themselves before, and now they are here at the beginning. They have been sickened and impressed by life's ability to be ambiguous. They see that reality is psychedelic. They see that the inherent fiction is a given. There is no more turmoil inside them now. The images are mild and veiled. The images are inside and the inside of something else. The images fuse slowly. It is as if all the images had to shift to make room for their new architecture. In their new place, the images are even more real, even if real is sometimes different. Inside them, a fierce storm has raged, expelling all the grounds from their centre to their exteriors. The storm was consisting of images, but it feels like boiling water. Like this there is rain before the sun breaks through. For a moment they are precisely where there is patience.
They stand there at the beginning and fall down to their knees.
1.1 Opening (Dutch version)
Vanaf de linker kant van het beeld verschijnt een snel wandelende figuur die niet geclassificeerd kan worden. Die begon alleen. Die begon steeds ergens, steeds opnieuw eens.
De wereld vast en lost stof. De figuur zou onthullen waar het begin of het einde was, maar die kwam nooit op een punt om te keren. Er was niets licht genoeg en er was niets wat het licht kon weerkaatsen. Nu was niet duidelijk of er iets was of dat er iets zou zijn. Steeds meer worden bewegingen zichtbaar. Steeds meer wordt de afwezigheid van het licht vervuld van vorm. De vormen laten zien hoe de wind beweegt en de aarde draait om de zon. Er is een schaduwspel in het schemerlicht. Licht reflecteert het vocht in hun ogen, een zilveren ring glinstert. De figuur maakt onhandig lange passen. Met elke verschijning ligt diens zwaartepunt dichterbij de grens van het beeld. Diens schouders heuvelen van voren naar achter. Die grijpt naar de onderbuik met gevouwen handen en halt. Hun buik is zacht en oprecht. De buik is vol en warm. Het halt houden duurt een moment. In twee ademhalingen komt stilte. Zij rechten hun rug en geven zich aan de hemel. Zij strekken hun handen voor zich uit met hun handpalmen naar boven gericht om opgenomen te voelen, of alsof zij ergens toebehoren.
De zon breekt door en de figuur wordt gevangen door de wind, bewogen en onbewogen met een brede lach of grijns en de ogen gesloten. De tanden zijn zo bloot dat die nu duidelijk zichtbaar worden.
De ogen zijn overbodig om gevangen te worden in het moment. Gesloten is de figuur naar buiten, omhulling is de wind. De figuur wiegt daar heen en weer alsof zij verenigd zijn met de wind en het draaien van de aarde om de zon. Hun adem is de adem. Hun lichaam is het lichaam. Hun gevoel is het gevoel.
Het losse stof passeert en omringt hen. Zij zien zonder ogen hoe alles een ritme is. Zij zien hoe alles in stukjes is. Alle stukjes worden afgegeven en opgenomen. Er zijn overal stukjes van het leven in de lucht, die rond worden geblazen naar wezens en allerlei plekken. Aan allerlei gezichten hechten de deeltjes zich vast. Het is alsof de deeltjes versmelten om het wezen te leren kennen van daar waar zij aanhechten. Door op te gaan, treden zij veel verder en dieper binnen. Door hun kern buiten zichzelf te plaatsen worden zij opgenomen. Zij brengen een vorm tot de rest van het leven, maar zijn al vergaan op het moment dat zij zich hechten. Het is niet meer duidelijk wat een deeltje of een wezen was. Het aangehechte of het gehechte was. Beide zijn tot een proces verworden. Het had zich teruggetrokken uit de wereld en was overgegaan. De overgang is nu in de wereld. De wereld vast en lost stof. Het virus beweegt zich verder in de lichamen en probeert meer dan de helft te nemen. Het virus is zo sympathisch dat het veel meer in zich opneemt dan eigenlijk mag.
Vanuit het timide zaad ontstond een storm van hoop. De hoop was vol en de hoop was leeg, die sliep niet, maar die verslond alles wat beter was als het liep zoals het hoort. Het timide zaad legde diens oren langs de wand en besloop, zonder het verlangen te bezingen of bezongen te worden. De geboorte van de grote gedeelde instabiliteit die alles brak, door midden in vieren en steeds weer tot elke eenheid alleen was, tot alle delen vergaten tot welk geheel zij eens behoorden
Zij luisteren met meer innigheid dan iemand ooit had beleefd. Zij geven zich over door elke spier los te laten en zelfs hun hart te ontspannen. Deze bebloede beleving is even stil als het verlangen achteruit te bewegen naar een verleden punt, hier allang in het verleden.
Het timide zaad streek neer en weekte tot timide kiem.
Daar werd het rebels tot vredesmacht die steeds weer vroeg;
of er nu dan stilte mocht zijn, of het gelaten mocht worden.
In elke stilte groeide de hoop dat vrede mooi en wenselijk was.
Soms dan leek het alsof er aandacht en ruimte was,
om in het moment te zijn en adem te halen zoals die passeerde in vreugde.
Alle getuigen bevonden dat de stilte niet het einde was,
maar het begin; de ruimte voor het ontstaan van iets dat werkelijk was.
Het timide gras was luid als de rest beleefd was.
Zij kijken om zich heen zonder verlangen, zonder geruis. Zij zijn alleen te midden van alles anders en meer vredelievend dan zij eerder waren. Zonder angst laten zij zich bewegen door een adem die zonder oordeel is. Het leven begint. Dit is ook het leven. Het licht is vandaag doorgedrongen in het niets. Het virus ontsluiert het vermogen te reproduceren. Het kleed ons uit. Het neemt weg dat het over andere zinnen gaat. Levenszin is lust. Verlangen is noodzaak. Het gaat er om dat twee mensen een nieuwe mens kunnen maken. Het gaat erom dat de volledige oplossing in wezen het begin van ieder leven is. Het gaat erom dat het hele leven een ontmoeting is. Een stukje oorsprong en levenslust is echt in elke ontmoeting. Ook zij zijn in staat om te ontmoeten. Zij voelen hun gezicht, de vlakte en de diepte in hun gezicht. Dat wat zacht is en dat wat verhard is. Dat wat nat of droog is. Zij voelen hoe de wind hun huid aftast en meebuigt met het reliëf. Zij voelen hoe de wind hun warmte afvoert naar de verte. Het doet hun ogen tranen, ook al waren die dicht. Zij voelen opluchting. De hemel is dichterbij gekomen. Zij voelen hoe hitte zich net onder hun huid op had gehoopt. Alles in hun lichaam straalt naar buiten. Alleen hun huid houdt de flarden die in hen woekeren bijeen. Zij stellen zich voor hoe groot de verlossing zou zijn, als alles zou knappen. Dan zou het eindelijk vloeien zoals het verlangt. Dan zou er eenheid zijn. Konden zij huilen of konden zij onvoorwaardelijk lief hebben, dan zou alles duidelijk zijn. De kloppingen in hun ledenmaten zouden afnemen. Hun gevoel zou zo slinken dat het overeenkwam met de afmetingen van hun lichaam. Eenheid is alleen en alles wat zij verlangen. De ziel is gelegd, de richting is weggegeven; naar buiten. Hun botten zijn even bros als hun verlangen; doorweekt in de hitte en voortdurende stromingen. Hun botten zijn soms onherkenbaar. In hen is een voorlopig vreemde architectuur herrezen. Zij bewegen zich nu anders voort, want hun botten voelen geslonken en daarom vermijden zij de ervaring van het schuren in grote bochten en buigingen. Zij vermijden om zich dubbel te vouwen, want hun buik is vol en warm. Er is daar iets heiligs dat alleen van hen is. Zij dragen zich voortaan gestapeld met hun lichaam onder hun hoofd. Zij lijken betoverd door de wind en het licht. Het geraamte lijkt veel beter te passen, het weefsel en de organen stevig. Soms kunnen zij zien wat er binnen in hen is of hoe het binnen in hen is. Zij zien steeds meer hoe geometrie een afspiegeling van innerlijke beleving is. Juist door het verschuiven kunnen zij alles nu doorvoelen. Alles is gerelateerd aan een oude vorm. Het weefsel heeft diens vormen onthouden, maar zij zijn vloeibaar. Alle hoeken in hun ingewanden worden mentaal verbonden door lijnen, tot hoeken en cirkels. Zij zien dat structuur niet begint in chaos, maar chaos is. Zij zien dat de oorsprong van structuur in het weefsel ligt, nog voor het in het geraamte geplaatst is. In het weefsel is structuur niet kunstmatig of bedacht. In het weefsel is structuur oorspronkelijk. Chaos bestaat in de angst dat het weefsel een eigen leven leidt. Zij leggen hun handen om hun mond en mompelen; 'Zo denkt men niet. Zo ziet men het niet, niet alsof men kwetsbaar is en afhankelijk. Maar de mens is meer afhankelijk dan ooit zonder een wil of met een wil die gecastreerd is.' Zij zelf zijn nog nooit zo afhankelijk geweest en hebben zich nog nooit zo afhankelijk gevoeld.
Het is het begin van de eerste dag. De koorts was hevig en bedwelmend en er waren spoken geweest. De stemmen hadden zich laten horen en het was geestig, als de angst niet te groot was. Er was een waas waarin de wereld diens ultieme vergankelijkheid had laten zien; zachtroze gekraai; een soort neuriënde dijbenen, een soort ronkende onderbuik, maar zonder inhoud. Zij staan daar aan het begin van de eerste dag. De lucht is niet blauw maar dof. Zij zouden iemand zijn. Ergens hadden zij altijd al geweten, dat zij iemand zouden zijn. De angst was uitgegroeid tot verlamming. De hoop was weggewassen tot naïviteit. Zij hadden zich eerder geprobeerd te vernietigen en nu staan zij hier aan het begin. Zij waren ziek geweest en onder de indruk van het vermogen van het leven om dubbelzinnig te zijn. Zij zien dat werkelijk psychedelisch is. Het inherente fictieve is een gegeven. Er is nu even geen onrust vanbinnen. De beelden zijn mild en gesluierd. De beelden zijn van binnen en het binnen van iets buiten. De beelden vergroeien traag. Het is alsof alle beelden moesten verschuiven om ruimte te maken voor de nieuwe architectuur. Op hun nieuwe plaats zijn de beelden nog werkelijker, ook als werkelijk soms anders is. In hen heeft een hevige storm geraasd, die verblindend was en die alle gronden vanuit hun midden naar hun buitenkanten heeft verdreven. Het was een storm die van beelden was, maar een die uit heet water bestond. Zo was er regen voor de zon doorbrak. Zij zijn even precies waar het geduldig is. Zij staan daar aan het begin en zakken door hun knieën.
Jesse Blaauw
We are entangled in the world, the world is entangled in us
Pls contact me via mail. I’m inactive on IG.