The emptiness under my diaphragm sounds like a gesture that declares me flawed.
I stumble into the enormous hollow emptiness that I call my soul.
Having drunk so much water to fulfill.
What had put hope in the offing hurts.
The hole is filled with all or nothing.
My inadequate, nerve-wracking something is missing.
So that everything there screeches and roars for a while.
Half an arch and nothing, there is thirst.
A semicircle and there is a horizon.
There very far down behind the skin it pulls over my belly.
Contents and flesh and far in front of my spine floats a heavy dense circle.
A hollow emptiness asks without words or form.
O
It was cold that day, I thought it was spring.
You said; 'Look at the trees.'.
Yes, I see the trees. 'I see the trees.' I said.
I wished it was spring. It felt like it had been far too long since it had been summer. You looked at me proudly. You gave a kind of confirmation, but not stable. We walked together on a winding gravel path. I felt that you were with me. I felt that you were inside me and outside of me. It was an ochre yellow day. Deep red and yellow adorned the trees. The last light saturated the colors. We were surrounded by ravens. We were the light and they were something else. I was intrigued by their appearance; so dark and so light at once. The large pitch-black beady eyes felt strange and yet also recognizable. I took in how nimbly they moved as a whole. It was as if they knew each other's being so well that there was no difference between giving and taking. It was as if they were moved by god. The air seemed so much freer and moral. I got nauseous. I was sick of how united they were or how torn apart I was. I felt the cold wind blowing against my skin. It took something away from me. They flowed as if the sky were the water, as if there was no distinction between the figures they made in the sky and figures they were. It was as if they had been absorbed into something that was much too big or perhaps too small for me.
I was small. You were big. I looked at the ground and shifted my attention to how I could shoot the pebbles away in front of us. Then I grabbed your hand, skipping. Your hand was cold. I thought your hand was cold. The air was even colder. You held me tight. You held my hand tightly. There is no person in the world who fits into me like that.
'I have a stomach ache.'
I hung a little in your hand and looked diagonally back over my shoulder straight into your eyes. You had light eyes that you were proud with. In your eyes I could see how the sky was close to us. Your face became smaller inside. Your eyes seemed dasy as if you hadn't understood me.
'My stomach hurts.', I repeated again and turned around.
Opposite to you. You stood still before I could stand still. You didn't know which was better. You didn't know what my words meant to you. You didn't even know who I was. Even though we were together and we fit so well, we couldn't see each other.
I was a consequence, a natural phenomenon and I was also everything. There was something very dark about how we had come together. I was a shadow over your face. You were now sitting in front of me with your hand folded over your eyes. I was big.
'Would you rather go back?'
I shook my head no. I didn't want to go back. I never wanted to go back. It was as if you were the wind, freer than any other relative, but not related like the ravens, but cold.
'Then we walk on.'
My belly hurt terribly. I was breathing on an unruly surface and got the hiccups. You scared me, but it didn't help because I was already shocked. I scared you almost daily. You couldn't scare me.
I felt my forehead blazing, much warmer than the rest of my body. I didn't know where I wanted to go. I didn't know if there was anything left for me. I thought you were asking me where it would be safe to exist; somewhere without my belly.
"Dad, do you think the birds get a pain in their stomachs too?"
We walked a little faster. You were cold too, but I think you were always cold. You always wore the same coat; a green jacket and underneath a thick fleece sweater. I hadn't seen your neck for a while. Maybe you didn't have a neck and that's why you were so cold. Maybe your belly was empty too.
'I guess so, yes. But I'm not sure really.'
You had all kinds of thoughts that you didn't share with me. Before that, you had already had a lot of thoughts that you didn't want to share with me. Besides that, there was something else you didn't share with me. It was clear that there was no room for my belly and I hiccuped across the plain in my torso.
We walked along the path under the sun that sank behind the trees and made drawings by pouring light through the branches over us, over the path and the grass. We were absorbed. My sense of life decreased. The pain was the beginning of a separation from the world, made of distrust and stiffening.
You have taught me that walking is always possible. Walking is also possible when there are no thoughts, when it is cold or when the breath has decreased. Walking is life finding a way. If there is no way, we will have to walk. I walk, although almost no step succeeds. The distance is.
I notice that it is there;
That I'm not there.
The image is not where I am.
It's where I take off and think.
It looks at me and is silent.
It looks at me and makes an attempt to turn me inside out.
It takes the skin; our skin between it's fingers.
It dresses up with that thing.
It always goes like this.
On your fourth wedding, I wore a dress. It was a dress made of soft fabric. I thought this moment was a revelation to the world. No one knew who I really was before this revelation. The dress was especially for this day. Not only could you see my arms and legs, without fabric, my skin exposed, but you could also see how much there was of me. As I passed, I imagined how much space I caught in the image. It was no different on this day, but what was different is that I was now visible. My breasts were small, but bigger than I liked. I was ten and thought the world was mean. I had become despondent. It was not clear to me that this day was a celebration. I had become lonely and made an outside-perspective image in every passage. I wondered to whom I was most real. I sat on a large cool marble staircase and looked through the room. There were people I didn't know, who didn't know me. They saw that I was lonely.
You were there and she was there. You were handsome. You looked sweet and warm. You were warm because she was even colder. On your fourth wedding, you were steadily proud. Not of me, but to be my father. Your gaze was not like the gaze from the park. Your gaze was warmer, but it was too late for me. I had already started to deduce. I explored all the possibilities of disappearing, out of your sight and out of the world.
I already knew back then that there was another life. I have always known that there is another life; the life in which I can meet you without you determining who I can become. I never reproached you for how lonely I was in us. I never told you about how cold and clammy and feverish it felt, trying to be in us. It was already clear that to be in the world means to be alone and you could have saved me if you had not been rejected yourself.
When I saw you there so warmly, I saw that you were exactly who I would become. You became the illusion of fulfillment, because it seemed malleable to unite your failed life with the half of me that was of value. You didn't see how fast I passed, but you did hear that it was serious. You had already closed your eyes to heaven before we both fell. In my lower abdomen, a deep insecurity swam to the surface. My hands held my knees tightly. My face started to glow and behind my eyes grew a red haze that made everything blurry.
O
I'm glad I'm so sick, it's fair.
I've never been so sick and when I breathe - I cry.
My ears are ringing and my thoughts are empty.
But not as empty as my soul.
They burst into tears that feel as hot as wavy air. It's as if everything in their body is boiling. Everything moves faster inside than outside. They look at where they move their hands on the floor and knead the matter. They press their fingers into their flesh on their legs and wriggle around their wrists. They squeeze their fingers between all the phalanges. They push in the middle of their palm with their thumb until a light spot remains, without air. Slowly the light yellow disappears and the air becomes filled with blood. They feel how their heart beats; how it forcefully contracts and releases. The more attentively they listen, the heavier their heart sounds, the deeper it is hidden while the stream becomes visible behind their eyes. The flow is everywhere and they feel how the flow is almost nowhere simple in one direction. They press the floor and feel how stiff and shaped it is. The floor is strange and the heat is overpowering everything. Before they lost themselves, there was almost no strangeness. There was distinction, but distinction was a complicated experience.
They are close to the floor. The floor is cold and flat. They are close to the experience of distinction. They feel separated. They have their knees pulled up against their breasts and are lying on one side. This way they would fit into an egg. They are small and original. They wish they were in an egg. They have fallen because of the absence of strength or they have let go of something very solid. They have let go of everything because everything has become full and too much. They try to think of when everything has become too much and blame themselves for not having come to a stop sooner. They have run through time, like an animal that has fled. They have fallen out of the moment and are trying to recall when they were last absorbed, as a whole in a moment. It is not clear which images have been dreamed or true. It seems as if there is no longer any distinction. It is not clear since when there is day. It is not clear what day there is now. It is clear that there is a void, that something is missing.
There is nothing in this moment that can fill them with anything because there is no space. There are no words that can take away this feeling, because there is no room for feeling. The hot water is what they actually are. Water in particular feels like a place to exist. They imagine how they are cooked, how everything in them is worn out and their life still long. They will always be reluctant because of this, unless life gives a clear sign: a good reason to feel trust. It doesn't feel fair that life was so light for a while and that there was only this emptiness after. The illusion of feeling trust had been brought to life, but now it turns out that it is a disease. It is a simple flu as everyone endures it from time to time. It is precisely because of how everything flows into each other and exists without distance that it seems pleasant to fall in love. Now that there is no longer a clear picture, it seems as if they can exist.
They stay on the ground for an hour and then get hungry. They do not get enough appetite to eat, but they do get enough appetite to walk. Slowly they come to their knees and then stay there for a while. They look straight across the room. It is striking that the space has not been tidied up since a long time. The room looks as if someone is missing, as if someone has been taken away without saying goodbye. The movement in them also moves everything outside a bit. That is also reassuring.
They encourage themselves to get up. They get up and put on pants. That actually makes them a full-fledged person. They leave the room in which it felt like it had been a tragic summer night; one where you go home while the sun is rising. It was a night in which you think you've fallen in love, but then find out that it's way too painful to feel something like love. It was a night in which someone wanted to make love to you because you are a nice body and it is hot and summer, but that you know that you don’t have a body for that.
It was morning and just barely. They had missed the day, her glory of being up early and having all the time had already passed. The sun was late. The light in the house was like in a magazine and dust swirled around. It was an ideal image to make a melancholic continuation, but now that they had risen, at the beginning and onto two legs, they would walk. The day will not be broken again. They would walk until their hunger was too great. Then they would sit down on a bench somewhere and study the people. They would feel completely emptied for a moment. From the complete emptiness it is easier to deal with the world. It's already full enough. They were sometimes empty in their torso, sometimes empty in their limbs, but their head is always full. Only by fainting or by walking without direction sometimes a space is found for the emptiness. And that emptiness illuminates the day as if it were spring.
We stare at the real center.
The focal point that never wants to be averted.
The blurry discharge in our glassy eyes.
You stick your upper lip out more than the bottom lip.
I have become furious and defeated.
You are a child of light.
We discuss the requirements we want to set.
You bulge a kind of cute and not fat.
It seems like an oasis of peace.
You come to stand next to me and sink to your knees.
You play with small twigs in the sand.
1.2 Leegte
De leegte onder mijn middenrif klinkt als een gebaar dat mij gebrekkig verklaart.
Ik struikel in de enorme holle leegte die ik mijn ziel noem.
Zoveel water hebben gedronken om te vervullen.
Wat hoop in het verschiet had gelegd krenkt.
Het gat wordt gevuld met alles of niets.
Mijn niet toereikende, zenuwslopende iets mist.
Zodat alles daar giert en loeit even.
Een halve boog en niets, er is dorstig.
Een halve cirkel en er is een horizon.
Daar heel ver beneden achter de huid trekt het over mijn buik.
Inhoud en vlees en ver voor mijn ruggengraat zweeft een zware dichte cirkel.
Een holle leegte vraagt zonder woorden of vorm.
O
Het was toen koud, ik dacht dat het lente was.
Je zei; 'Kijk naar de bomen.'.
Ja ik zie de bomen. 'Ik zie de bomen.'
Ik wilde dat het lente was. Het voelde al veel te lang geleden dat het zomer was. Jij keek mij trots aan. Jij gaf een soort bevestiging, maar niet stabiel. We liepen samen over een slingerend grint pad. Ik voelde dat je bij mij was. Ik voelde dat jij in mij en buiten mij was. Het was een okergele dag. Diep rood en geel sierde de bomen. Het laatste licht verzadigde de kleuren. Wij waren omringt door raven. Wij waren het licht en zij waren iets anders. Ik keek naar hun verschijning; zo duister en zo licht. De grote pikzwarte kraalogen voelde vreemd en toch ook herkenbaar. Ik nam op hoe behendig zij als geheel bewogen. Het was alsof zij elkaars wezen zo goed kenden dat er geen verschil tussen geven en nemen was. Het was alsof zij door God bewogen werden. De lucht leek zoveel vrijer en moreler. Ik werd misselijk. Ik werd misselijk van hoe verenigd zij of hoe losgescheurd ik was. Ik voelde hoe de koude wind langs mijn huid straalde. Het nam iets weg van mij. Zij stroomden alsof de hemel het water was, alsof er geen onderscheid was tussen de figuren die zij in de lucht maakten en figuren die zij waren. Het was alsof zij opgenomen waren in iets wat voor mij veel te groot of misschien te klein was.
Ik was klein. Jij was groot. Ik keek naar de grond en verlegde mij aandacht naar hoe ik de steentjes voor ons uit kon schieten. Toen pakte ik huppelend jouw hand. Jouw hand was koud. Ik dacht dat jouw hand koud was. De lucht was nog kouder. Je hield mij stevig vast. Je hield mijn hand stevig vast. Er is geen mens in de wereld die zo in mij past.
'Ik heb buikpijn.'
Ik hing een beetje in jouw hand en keek schuin achterover mijn schouder recht in jouw ogen. Je had lichte ogen waarmee je trots was. In jouw ogen kon ik zien hoe de lucht dichtbij ons was. Je gezicht werd kleiner van binnen. Je ogen leken dazig alsof je mij niet had verstaan.
'Mijn buik doet pijn.', herhaalde ik nog eens en draaide mij om.
Tegenover jou. Jij stond stil voordat ik stil kon gaan staan. Jij wist niet wat beter was. Jij wist niet wat mijn woorden voor jou betekende. Je wist eigenlijk niet eens wie ik was. Ook al waren wij bij elkaar en paste het zo goed, konden wij elkaar niet zien.
Ik was een consequentie, een natuurlijk verschijnsel en ik was ook alles. Er was iets heel duister aan hoe wij samen waren gekomen. Ik was een schaduw over jouw gezicht. Jij zat nu voor mij met je hand over je ogen heen gevouwen. Ik was groot.
'Wil je liever terug?'
Ik schudde van nee. Ik wilde juist niet terug. Ik wilde nooit meer terug. Het was alsof jij de wind was, vrijer dan elke andere verbinding, maar niet zoals de raven verbonden, maar koud.
'Dan lopen we door.'
Mijn buik deed vreselijk zeer. Ik ademde op een weerbarstige oppervlakte en kreeg de hik. Jij liet mij schrikken, maar het hielp niet omdat ik al geschrokken was. Ik liet jou bijna dagelijks schrikken. Mij kon jij niet laten schrikken.
Ik voelde hoe mijn voorhoofd heet was, heter dan de rest van mijn lichaam. Ik wist niet waar ik heen zou willen gaan. Ik wist niet of er nog ergens voor mij was. Ik dacht dat jij aan mij vroeg waar het veilig zou zijn om te bestaan; zonder mijn buik.
'Papa, denk je dat de vogels ook pijn in hun buik krijgen?'
We liepen iets versneld. Jij had het ook koud, maar ik denk dat jij het altijd koud had. Jij droeg altijd dezelfde jas; een groene jas en daaronder een dikke fleecetrui. Ik had jouw nek al een tijd niet meer gezien. Misschien had je geen nek en was je daarom zo koud. Misschien was jouw buik ook leeg.
'Dat zal wel ja. Maar ik weet het niet zeker eigenlijk.'
Je had toen allerlei gedachtes die je niet met mij deelde. Daarvoor had jij al heel veel gedachtes gehad die jij niet met mij wilde delen. Bovendien was er nog iets anders wat jij niet met mij deelde. Het was duidelijk dat er voor mijn buik geen ruimte was en ik hikte door over de vlakte in mijn torso.
Over het pad liepen we onder de zon die achter de bomen zonk en tekeningen maakte door licht te gieten door de takken over ons, over het pad en het gras. We waren opgenomen. Mijn levenszin nam af. De pijn was het begin van een scheiding van de wereld, gemaakt van wantrouwen en verstijven.
Je hebt mij geleerd dat lopen altijd kan. Lopen kan ook als er geen gedachten zijn, als het koud is of de adem afgenomen is. Lopen is het leven dat een weg vindt. Als er geen weg is dan zullen we moeten lopen. Ik loop, al lukt bijna geen stap. De verte is.
Ik constateer dat het daar is;
Dat ik daar niet ben.
Het beeld is niet waar ik ben.
Het is waar ik opstijg en denk.
Het kijkt mij aan en zwijgt.
Het kijkt mij aan en doet een poging om mij binnenstebuiten te keren.
Het neemt de huid; onze huid tussen de vingers.
Het verkleedt zich daarmee.
Het gaat altijd zo.
Op jouw vierde trouwdag droeg ik een jurk. Het was een jurk van zachte stof. Ik dacht dat dit moment een onthulling was voor de wereld. Niemand wist voor deze onthulling wie ik echt was. De jurk was speciaal voor deze dag. Je kon niet alleen mijn armen en benen zien, zonder stof, mijn huid ontbloot, maar ook kon je zien hoeveel er van mij was. Als ik passeerde, stelde ik mij voor hoeveel ruimte ik in het beeld in beslag nam. Het was nu niet anders voor een dag, maar wat anders was is dat het nu zichtbaar was. Mijn borsten waren klein, maar groter dan mij lief was. Ik was tien en dacht dat de wereld gemeen was. Ik was moedeloos geworden. Het was niet duidelijk voor mij dat het een feestdag was. Ik was eenzaam geworden en maakte in elke passage een beeld van buiten. Ik vroeg mij af voor wie ik het meest werkelijk was. Ik zat op een grote koele marmeren trap en keek door de ruimte. Er waren mensen die ik niet kende, die mij niet kende. Zij zagen dat ik eenzaam was.
Jij was er en zij was er. Jij was knap. Jij zag er lief uit en warm. Jij was warm omdat zij nog kouder was. Op jouw vierde trouwdag was jij stabiel trots. niet op mij, maar om mijn vader te zijn. Jouw blik was niet zoals de blik uit het park. Jouw blik was warmer, maar voor mij was het te laat. Ik was al begonnen met af te nemen. Ik onderzocht alle mogelijkheden om te verdwijnen, uit jouw zicht en uit de wereld.
Ik wist toen al dat er een ander leven was. Ik heb altijd geweten dat er een ander leven is; het leven waarin ik jou mag ontmoeten zonder dat jij bepaald wie ik kan worden. Ik heb jou nooit verweten hoe ik eenzaam in ons was. Ik heb jou nooit verteld over hoe kil en klam en koortsig, tegelijk het in ons was. Dat het in de wereld alleen was, was al duidelijk en jij had mij kunnen redden als jij niet afgewezen was.
Toen ik jou daar zo warm zag, zag ik dat jij precies was wie ik worden zou. Jij werd de illusie van vervulling, omdat het maakbaar leek jouw gefaalde leven te verenigen met de helft van mij die wel van waarde was. Jij hebt niet gezien hoe snel ik passeerde, maar wel gehoord dat het ernstig was. Jij had je ogen al gesloten voor de hemel voordat ons beiden gevallen was. In mijn onderbuik zwom een diepe onzekerheid naar de oppervlakte. Mijn handen hielden mijn knieën stevig vast. Mijn gezicht begon te gloeien en achter mijn ogen groeide een rode walm die alles wazig maakte.
Ik ben blij dat ik zo ziek ben het is wel zo eerlijk.
Ik ben nog nooit zo ziek geweest en als ik adem dan moet ik huilen.
Mijn oren suizen en mijn gedachten zijn leeg.
Maar niet zo leeg als mijn ziel.
Zij barsten in tranen uit die zo heet voelen als golvende lucht. Het is alsof alles in hun lichaam kookt. Binnen beweegt alles sneller dan buiten. Zij kijken daar naar waar zij hun handen over de vloer bewegen en het weefsel kneden. Zij drukken hun vingers in hun vlees op hun benen en wringen om hun polsen. Zij knijpen in hun vingers tussen alle kootjes. Zij duwen in het midden van hun handpalm met hun duim tot daar een lichte plek achterblijft, zonder lucht. Langzaam trekt het lichtgeel weer weg en wordt de lucht gevuld met bloed. Zij voelen hoe hun hart klopt; hoe het krachtig samentrekt en loslaat. Hoe aandachtiger zij luisteren, hoe zwaarder hun hart klinkt, hoe dieper het weggeborgen ligt terwijl ook de stroom zichtbaar wordt achter hun ogen. Het stromen is overal en zij voelen hoe de stroom bijna nergens eenvoudig in een richting is. Zij drukken de vloer in en voelen hoe stijf en gevormd die is. De vloer is vreemd en de hitte is alles overheersend. Voordat zij zichzelf verloren hadden, was er bijna geen vreemd. Er was wel onderscheid, maar onderscheid was een ingewikkelde ervaring.
Zij zijn dichtbij de vloer. De vloer is koud en vlak. Zij zijn dicht bij de ervaring van onderscheid. Zij voelen zich uitgescheiden. Zij hebben hun knieën opgetrokken tegen hun borsten en liggen op een zijde. Zo zouden zij in een ei passen. Zij zijn klein en oorspronkelijk. Zij zouden willen dat zij in een ei waren. Zij zijn gevallen door de afwezigheid van kracht of zij hebben iets heel erg vasts losgelaten. Zij hebben alles losgelaten omdat alles vol en teveel geworden is. Zij proberen te bedenken wanneer alles te veel geworden is en verwijten zichzelf dat zij niet eerder tot stilstand zijn gekomen. Zij hebben gerend door de tijd, als een dier dat op de vlucht geslagen is. Zij zijn uit het moment gevallen en proberen terug te halen wanneer zij voor het laatst opgenomen waren, als geheel in een moment. Het is niet duidelijk welke beelden gedroomd of waar zijn. Het lijkt alsof er geen onderscheid meer is. Het is niet duidelijk sinds wanneer er dag is. Het is niet duidelijk welke dag er nu is. Het is duidelijk dat er een leegte is, dat er iets ontbreekt.
Er is niets in dit moment dat hen kan vervullen met iets omdat er geen ruimte is. Er zijn geen woorden die dit gevoel weg kunnen nemen, omdat er geen ruimte voor voelen is. Het hete water is wat zij eigenlijk zijn. Vooral water voelt als een plek om te bestaan. Zij stellen zich voor hoe zij gekookt zijn, alles in hen versleten is en hun leven nog lang. Zij zullen hierdoor altijd terughoudend zijn, tenzij het leven een duidelijk teken geeft: een goede aanleiding om vertrouwen te voelen. Het voelt niet eerlijk dat het even zo licht was en dat er toen alleen nog de leegte was. De illusie van vertrouwen voelen was tot leven gewekt, maar nu blijkt dat het een ziekte is. Het is een simpele griep zoals iedereen die weleens doorstaat. Juist door hoe alles in elkaar overvloeit en zonder afstand bestaat lijkt het aangenaam om verliefd te worden. Nu er geen duidelijk beeld meer is lijkt het alsof zij kunnen bestaan.
Zij blijven een uur op de grond liggen en krijgen dan trek. Zij krijgen niet genoeg trek om te eten, maar wel om te lopen. Langzaam komen zij tot hun knieën en blijven daar vervolgens even. Zij kijken recht door de kamer. Het valt op dat hier al lang niet meer opgeruimd is. De kamer ziet eruit alsof iemand ontbreekt, alsof iemand zonder afscheid weggenomen is. De beweging in hen beweegt ook alles buiten een beetje. Ook dat is een geruststelling.
Daar spreken zij zichzelf moed in. Zij staan op en trekken een broek aan. Dat maakt hen eigenlijk een volwaardig persoon. Ze vertrekken uit de kamer waarin het voelde alsof het een tragische zomer nacht was geweest; zo een waar je naar huis gaat terwijl de zon op komt. Het was een nacht waarin je denkt dat je verliefd geworden bent, maar er dan achter komt dat het veel te pijnlijk is om zoiets te voelen als liefde. Het was een nacht waarin iemand beestig de liefde met je wilde bedrijven omdat je een lekker lichaam bent en het heet is en zomer, maar dat je weet dat je daar geen lichaam voor hebt.
Het was ochtend en nog net. Ze hadden de dag gemist, haar glorie van vroeg en alle tijd hebben was al vergaan. De zon was laat. Het licht in huis was zoals in een tijdschrift en stof dwarrelde rond. Het was een ideaal beeld om een melancholische voortzetting te maken, maar nu zij op waren gestaan, bij het begin en op twee benen, zouden zij lopen. De dag zal niet meer gebroken worden. Zij zouden lopen tot de trek te groot was. Dan zouden ze geduizeld ergens op een bankje neerstrijken en de mensen bestuderen. Ze zouden zich even geheel geleegd voelen. Vanuit de volledige leegte is het makkelijker om met de wereld om te gaan. Die is al vol genoeg. Zij waren soms leeg in hun torso, soms ook leeg in hun ledenmaten, maar hun hoofd is altijd vol. Alleen door de flauwte of door zonder richting te lopen ontstaat er soms ruimte voor de leegte. En die leegte verlicht de dag alsof het lente is.
We staren naar het werkelijke middelpunt.
Het brandpunt dat nooit afgewend wil worden.
De wazige afscheiding in onze glazige ogen.
Je steekt je lip boven meer uit dan onder.
Ik ben woedend en verslagen geworden.
Jij bent een kind van het licht.
We bespreken de eisen die we willen stellen.
Je bolling een soort van schattig en niet dik.
Een oase van rust lijkt het wel.
Je komt naast mij staan en zakt door je knieën.
Je speelt met kleine takjes in het zand.
Jesse Blaauw
We are entangled in the world. The world is entangled in us.
Pls contact me via mail. I’m inactive on IG.