They walk around their house and dictate to the rhythm of their steps:
I teach my heart to beat harder and faster and make my hands understand.
I enlighten my soul by letting myself start anew, every day.
Days of seeming simplicity open up a livable future.
(livable or breathable)
They are in an indefinable mood, somewhere between displeasure and disgust.
It has never mattered whether the images they collect are wholesome or accurate. The images become words - words that they can think and speak in the world. Sometimes the desire for words is necessary to come to encounters with people. Although they can talk to themselves perfectly well in the emptiness and from it, new words arise from apparent distinction. It feels like they need it to keep up with the times. Everything is constantly changing, and without new words it is difficult to understand current events or to relate at all. Not just people produce new words, but so do images, objects, and books. There are constant encounters, even when it seems as if they have withdrawn from the world. It appears that they cannot really withdraw from everything and anything. They suspect that there is no way out. They have always remained connected to something. In everything lies the ability to relate to something else, and they are also in everything. They are also in the world. They speak about the world, about everything. Through speaking they establish forms. They speak about themselves, inside and outside. Their form and inner self are also in the world. Images of wordless and formless things flash through their head. That which they cannot speak about presents itself as emptiness. The emptiness in them is also in the world. Moreover, the emptiness in the world becomes filled again and again. They can also become filled. They are in the world and they are the world. There are not just words in the world, but words are only in the world.
Words give shapes to indeterminate moods. They are in moods that can change quickly, but there is something common in all of them. Images continue to appear and disappear in front of their eyes. They don’t get closer than words like; detached, round, shifting and fated. The common must be some kind of essence. But if they are in too many moods, there may be too many words. Maybe there is only an unstable form for them, with no essence. Perhaps no one can see them because they change form too quickly. So there are no more words to give, or too many words to be able to think or speak.
Their head is emptying. They move by becoming unconscious. They walk through their living room. Taking one step at a time feels like everything is just one moment. Each step is a repetition and not a progression; no growth and no decline. Stagnation in a step is something to trust inside-out. They become part of a passage that is almost fictional. They pull themselves forward in every silence until there is movement again.
They pull themselves along because it feels like there is no direction for them. They draw themselves because inside there is no abundance, but emptiness.
They have lost something essential. It seems like this something essential is present in everyone around them. Therefore it seems as if something is wrong with them. It has not yet been possible to find in others what the direction is. It seems that the direction is general, even though everyone is so very different.
They have often tried to blend into the world without knowing what the direction was. Sometimes it seemed as if this worked for a while, then they were absorbed in the flow of the daily together with others. Time accelerated, their worries diminished, and they stopped feeling empty and anxious. Once taken into the stream there is no room for feeling the emptiness. At times they felt perfectly normal and could not place why they had previously been so detached from the whole. But at the next moment they looked around and saw that the direction that appears to be present in everything was unintended. Even though they were a part of the stream, it was easy for them to flow out in a different direction. They are confronted with their inability to let go of the desire to know why a direction was taken, why they were moving in a specific direction. They are overwhelmed by the fact that this sequence of immersing in the flow, acting according to the unintended direction of everything, and getting even more lost after slipping away had taken place so many times now. With running out of the stream, they emptied again. The last time it happened was two weeks ago now. After a long weekend, they never returned to work.
The absence of strength in their bodies is sometimes overwhelming. It can feel like their breath is gone, as if their blood has flowed out of their body. Their limbs are cold and their neck hurts. There is no place to be anymore. There is no longer any form to be in. They cannot sleep or aim, but can only be alone in an indefinable mood.
Shifted behind a door because I thought this door was life.
I am too often out of breath before I see and catch myself again.
I'm usually running but don't know what from.
I hold on tightly to my cavities before I start again because the light is fast.
My fall is even slower to get up without arms on my legs.
I hold my belly even tighter and for a moment also my breath.
(breathless)
As a child, they collected stones: ordinary stones and shells. They were afraid of petrifying and studied the paved structures attentively. If they had gone for a walk, their pockets were filled with all kinds of pebbles of different sizes, colors and shapes. They were just stones, but it was amazing how unique each stone was and so hard.
One day they learned that pebbles come from larger stones and that stones are so small and shaped by the weather and the abrasion against other material - erosion. Stones too are alone in the world. They saw a liberation in that. If they were to petrify, they would one day relate again in the world, as small round stones with different colors and shapes. When they were older, they loved precious stones. They collected different sorts, each with special powers. This was not only a liberation, but also a relief. Perhaps they would not petrify into granite, but into a beautifully drawn piece of opal. They would connect with the world by exerting forces, just as they do now as a human. They collected the stones until there were boxes full of them. Sometimes they would place them in circles, towers and mandalas on the floor of their bedroom. Organizing the stones was the most calming thing. They knew exactly which gemstone had which powers and were convinced that the stones had an influence on each other and on their environment. By structuring the stones on the floor of their room, they also structured their inner self.
The creative birth will lead to a miracle if I remember,
what I have to leave behind to move forward and know,
to whom I will give this fact, a miracle an essence.
In a bated breath, a balance radiates inwards and flows.
All the body juices shy as we move my back.
Because it is dark in my bones and those that carry move me.
(out of breath)
If they don’t move, they will stiffen and never move again. They know so well they cannot stop, that they are moving constantly. The danger of stiffening weighs heavily on their shoulders and they become more and more bent into the shape of a stone or shell; a withdrawn person. When they move, their blood starts flowing again. Air comes back and with time so does their breath. They cannot wait too long, or they will be filled with fears. Opposite the emptiness and the fear is something warm that drives their walking. It radiates from their heads and hearts in images and words. Opposite the emptiness is outside them, because opposite cannot be reconciled with the emptiness. Towards them is something they have understood and felt from an early age. Something that is big and together. The world appears there as the necessary space that is there to meet.
But it is not the world that is opposite to them, but their love for the world. And it is not the world that they love, but that the world is becoming. It is their love for the constant creation of the world that makes them able to pull again and again. They feel how the becoming of the world demands something from them. They have always felt how the becoming of the world requires something of them, and although they usually feel that they cannot fulfill this condition, it feels warm to know that there is something that requires them. If there is no direction inside them alone, there is still a direction for them in the world. They can move forever, because they have a relationship with the world or with it’s becoming. They are forever movement because they are that world, and becoming, and love. They are convinced that this is for everyone – that everyone is the world, and becoming, and love, but that does not match what is in the world. The world may not be for everyone anymore. Maybe they're sick because the world is sick. Maybe the world is sick and therefore there is now too little love for the world. Maybe there is no love for the world at all, or they don't really know what that is.
Their face glows with the insecurity they find when they ask themselves what love for the world is. They sit on the floor. They are on their knees with their face just behind the window next to the door. It's hot under their skin. It is so hot that it itches. There should be no choice for it and there should also be something other than love for the world. But it feels like the world is not accessible. They scratch their hands and legs. It feels as if the image is turning away.
There must be an image in people of that which is not the world.
If they move outside the world in the image, they would finally be able to connect with everything.
It would create a distance between here and what is not the world.
But the other side past the distance, away from the world, cannot be.
What is not in the world for us is not even a nothing; it is the absence of something.
If the world now encompasses something other than everything that exists, for the people, for them, for everyone, perhaps there is a way to care without being empty inside. They continued to dare to worry about the world and to their horror they always lost something that could not be found again. Their fire would be swallowed by the attempt to blend into the world. Then there is nothing left to be for. Most frightening is the idea that people can consider whether other people have the right to exist, sometimes even before those people have used their will. Nowadays there are people who doubt the right of children to exist because they are afraid of where those children have come from. No child can endure something like that and no miracle makes something like that better. There is no way to find out, nor prove if you have the right to life. The fact that you are alive is the right to exist. It flickers dark red and light behind their eyelids. They are on fire.
In the hollow emptiness I found a dot of light.
At the tip, a minuscule spark resonated for a moment.
Vibration across the surface, which remained as a flame.
Palpitations at four o'clock in the morning, bathed in sweat.
He is not how I know him. He is cold.
He is his own complicated person and also sleeps when he is awake.
Closed without fear to any mind or disease.
His hands and mouth are wide open, I, on the other hand.
Inside the darkness lives an overwhelming attempt,
to be recognized and all dots and sparks are a waltz,
that move in every shadow and night.
Hide me in my navel at night and dive under it.
There is no light in me, and the waltz seduces the tip.
There are more photos from after the sky fell. They look as if they have lived without sleep, with substances for days. They also felt drugged by the constant fear that they were hollow. If you are never complete, you are never finished. Then the day and the night are never ending and never long enough. There was increasing confusion about what was theirs and what was the world's. There was increasing confusion about which pieces of the images could be reconciled. There were attempts to glue pieces together, but the contrived entities turned out to be even more fragile than their soul. All it takes is a mistake. All it takes is a wrong question to ask. A comment could also shake and splinter the whole.
I thought I had found my empty soul.
I thought my soul was empty because I couldn't see anything.
Behind my closed eyes it is empty and quiet.
I found that the image was in my hands even before,
my skin and arises in my nose then in my eyes,
so that's why I hated them so much and they broke down
and yet I exist with the illusion that I can imagine a better future
and create an image to serve.
An image with which you can save the world.
Not my eyes but my skin and my belly
will take on this function.
1.4 – Brandstof
Zij lopen rond door hun huis en dicteren op de maat van hun stappen:
Ik leer mijn hart om harder en sneller te slaan en laat mijn handen begrijpen.
Ik verlicht mijn ziel door mijzelf elke dag opnieuw te laten beginnen.
De dagen die schijnbaar van eenvoud zijn, openen de toekomst die leefbaar is.
(leefbaar of ademen)
Zij verkeren in een onbestembare stemming, ergens tussen onlust en afkeer.
Het heeft nooit geboeid of de beelden die zij verzamelen heilzaam of kloppend zijn. De beelden worden woorden; woorden die zij in de wereld kunnen denken en spreken. Soms is het verlangen naar woorden nodig om tot ontmoetingen met mensen te komen. Hoewel zij prima met zichzelf kunnen praten in de leegte en daaruit, komen nieuwe woorden voort uit schijnbaar onderscheid. Het voelt alsof nieuwe woorden nodig zijn om bij te blijven in de tijd. Alles verandert voortdurend en zonder de nieuwe woorden is het lastig om de actualiteit te begrijpen, of überhaupt te verhouden. Niet alleen mensen brengen nieuwe woorden voort, maar ook beelden, objecten en boeken. Er zijn voortdurend ontmoetingen, ook al lijkt het alsof zij zich hebben onttrokken uit de wereld. Het lijkt erop dat zij zich niet echt kunnen onttrekken uit de wereld. Zij vermoeden steeds meer dat er geen weg naar buiten is. Zij zijn nog nooit helemaal buiten de wereld geweest. In alles ligt het vermogen te verhouden tot iets anders en zij zijn ook in alles. Zij zijn ook in de wereld. Door te spreken leggen zij vormen vast. Zij spreken over zichzelf, van binnen en van buiten. Hun vorm en innerlijk is ook in de wereld. Waar zij niet over kunnen spreken dient zich aan als leegte. De leegte in hen is ook in de wereld. Bovendien wordt de leegte in de wereld steeds weer vervuld. Ook zij kunnen gevuld worden. Zij zijn in de wereld en zij zijn de wereld. Er zijn niet alleen woorden in de wereld, maar woorden zijn alleen in de wereld.
Woorden geven vormen aan onbestemde stemmingen. Zij zijn in stemmingen die snel kunnen wisselen, maar in al hun stemmingen is er een gedeeld iets. Beelden verschijnen en verdwijnen achter hun oogleden. Zij komen niet dichterbij dan woorden als; ongebonden, rond, schuiven en lotsbestemming. Het gedeelde iets moet wel een soort essentie zijn. Maar als zij in teveel stemmingen zijn, dan zijn er misschien teveel woorden. Misschien is er dan alleen nog onstabiele vorm. Misschien kan niemand hen zien omdat zij te snel van vorm veranderen. Dan zijn er geen woorden meer aan te geven, of teveel woorden om te kunnen denken of spreken.
Hun hoofd loopt leeg. Zij bewegen zich voort door onbewust te worden. Zij lopen door hun woonkamer. Steeds weer een pas voelt alsof het allemaal in een moment is. Elke stap is een herhaling en geen progressie; geen groei en geen achteruitgaan. Stagnatie in een stap, is iets om te vertrouwen van binnen en van buiten. Zij worden deel van een passage die zo goed als fictief is. Zij trekken zichzelf voort in elke stilte tot er beweging is.
Zij trekken zichzelf voort omdat het voelt alsof er geen richting voor hen is. Zij trekken zichzelf omdat er in hen niet een overvloed, maar leegte is.
Zij zijn iets kwijtgeraakt, wat heel essentieel is. Het lijkt alsof het wel in iedereen om hen heen is. Daarmee lijkt het ook alsof er met hun iets mis is. Maar het is nog niet gelukt om in anderen te vinden wat de richting is. Het lijkt er vooral op dat de richting eenzijdig is, terwijl iedereen toch zo anders is.
Zij hebben vaak geprobeerd om in de wereld op te gaan zonder te weten wat de richting is. Soms leek het alsof het even lukte, dan waren zij opgenomen in de stroom van het dagelijkse met anderen. De tijd versnelde, hun zorgen namen af en zij hielden op met leeg voelen en angstig zijn. In de stroom is er geen ruimte voor het voelen van de leegte. Op momenten voelden zij zich doodnormaal en konden zij niet plaatsen waarom zij eerder zo los hadden gestaan van het geheel. Maar op een volgend moment keken om zich heen en zagen dat de richting een ongewilde richting was. Ook al waren zij opgenomen in de stroom, was het makkelijk voor hen om eruit weg te stromen. Zij werden geconfronteerd met hun onvermogen om los te laten en het feit dat deze opeenvolging nu al zo vaak had plaatsgevonden. Met het wegstromen uit de stroom, liepen zij ook weer leeg. De laatste keer dat het gebeurde is nu twee weken geleden. Na een lang weekend zijn zij nooit meer naar hun werk terug gekeerd.
De afwezigheid van kracht in hun lichaam is soms overweldigend. Het kan voelen alsof hun adem op is, alsof het bloed weggestroomd is uit hun lichaam. Dan zijn hun ledematen koud en hun nek doet pijn. Er is dan geen plek meer om te zijn. Er is dan geen vorm meer om in te zijn. Zij kunnen dan niet slapen of richten, maar alleen alleen zijn in een onbestembare stemming.
Achter een deur verschoven want ik dacht dat die het leven is.
Ik ben steeds buiten adem voor ik mijzelf weer zie en vang.
Ik ben steeds aan het rennen maar weet niet waarvan.
Ik houd mijn holtes stevig vast voor ik weer begin want het licht is snel.
Mijn vallen nog trager is om zonder armen op te staan mijn benen.
Ik houd mijn buik nog steviger vast en voor heel even ook mijn adem.
(ademloos)
Als kind verzamelden zij stenen: gewone stenen en schelpen. Zij waren bang om te verstenen en studeerde de verharde structuren aandachtig. Waren zij wezen wandelen dan waren hun zakken gevuld met allerlei kiezelstenen van verschillende maten, kleuren en vormen. Het waren gewoon stenen, maar het was wonderbaarlijk hoe uniek elke steen was en zo hard.
Op een dag leerden zij dat kiezelstenen uit grotere stenen voortkomen en dat stenen zo klein en gevormd worden door het weer en het schuren tegen ander materiaal - erosie. Ook stenen zijn alleen in de wereld. Daar zagen zij een bevrijding in. Als zij zouden verstenen, dan zouden zij zich op een dag opnieuw in de wereld verhouden, als kleine ronde stenen met verschillende kleuren en vormen. Toen zijn ouder waren hielden zij van edelstenen. Zij verzamelden verschillende soorten, elk met bijzondere krachten. Dit was niet alleen een bevrijding, maar ook een verademing. Misschien zouden zij niet tot graniet verstenen, maar tot een prachtig getekend stuk opaal. Dat zouden zij zich met de wereld verbinden door krachten uit te oefenen in de wereld, net zoals zij dat nu als mens doen. Zij verzamelden de stenen tot er dozen vol van waren. Soms dan legden zij de stenen in cirkels, torens en mandala’s op de grond van hun slaapkamer. Het ordenen van de stenen was het meest kalmerend. Zij wisten precies welke edelsteen welke krachten had en waren ervan overtuigd dat de stenen invloed op elkaar hadden en op hun omgeving. Door de stenen op de grond van hun kamer te structureren, structureerde zij ook hun eigen innerlijk.
De scheppende baring zal leiden tot een wonder als ik nog weet,
wat ik achter moet laten om naar voren te gaan en weet,
aan wie ik dit gegeven geven zal, een wonder een wezenlijkheid.
In een gestokte adem straalt een evenwicht naar binnen en vloeit.
Alle lichaam sappen verlegen terwijl wij voort bewegen mijn rug.
Omdat het in mijn botten donker is en die mij dragen bewegen.
(buiten adem)
Als zij niet in beweging komen, dan zullen zij verstijven en nooit meer bewegen. Zij weten zo goed dat zij niet kunnen stoppen, dat zij voortdurend voortbewegen. Het gevaar om te verstijven weegt zwaar op hun schouders en zij raken steeds meer verbogen tot de vorm van een steen of schelp; een teruggetrokken mens. Als zij bewegen gaat hun bloed weer stromen. Dan komt de lucht terug en met tijd ook hun adem. Zij kunnen niet te lang wachten, dan worden zij gevuld met angstbeelden. Tegenover de leegte en de angst staat iets warms, dat het lopen drijft. Het straalt uit hun hoofd en hart uit in beelden en woorden. Tegenover de leegte is wel buiten hen, omdat tegenover niet met de leegte gerijmd kan worden. Tegenover hen is iets wat zij van jongs af aan hebben begrepen en gevoeld. Iets wat groots en samen is. De wereld verschijnt daar als de noodzakelijke ruimte die er is om te ontmoeten.
Het is niet de wereld die daar tegenover hen staat, maar hun liefde voor de wereld. En het is niet de wereld die zij liefhebben, maar hoe de wereld wordt. Het is hun liefde voor de wording van de wereld die maakt dat zij steeds weer kunnen trekken. Zij voelen hoe de wording van de wereld iets van hen verlangt. Zij hebben altijd gevoeld hoe de wording van de wereld iets van hen verlangt en hoewel zij meestal het gevoel hebben dat zij deze wens niet kunnen vervullen, voelt het warm om te weten dat er zoiets is. Als er geen richting in hen alleen is, dan is er een richting voor hen in de wereld. Zij kunnen voor altijd in beweging komen, omdat zij een relatie hebben met de wereld of met het worden. Zij zijn voor altijd beweging omdat zij die wereld en het worden en liefde zijn. Zij zijn ervan overtuigd dat dit voor iedereen is – dat iedereen de wereld en het worden en liefde is, maar dat rijmt niet met wat er in de wereld is. De wereld is misschien niet meer voor iedereen. Misschien zijn zij ziek omdat de wereld ziek is. Misschien is de wereld verziekt en is er daardoor nu te weinig liefde voor de wereld. Misschien is er helemaal geen liefde voor de wereld mogelijk, of weten zij eigenlijk niet wat dat is.
Hun gezicht gloeit van de onzekerheid die zij vinden als zij zich afvragen wat liefde voor de wereld is. Ze gaan op de grond zitten. Zij zitten op hun knieën met hun gezicht net achter het raam naast de deur. Het is heet onder hun huid. Het is zo heet dat het jeukt. Er zou geen keuze voor moeten zijn en er moet ook iets anders zijn dan liefde voor de wereld. Maar het voelt alsof de wereld niet toegankelijk is. Zij krabben hun handen en benen. Het voelt alsof het beeld zich afwendt.
Er moet een beeld leven in de mensen van hetgeen niet de wereld is.
Als zij zich in het beeld buiten de wereld verplaatsen, dan zouden zij zich eindelijk met alles kunnen verbinden.
Het zou een afstand scheppen tussen hier en hetgeen niet de wereld is.
Maar aan de andere kant van de afstand, weg van de wereld, kan niet.
Wat voor ons niet in de wereld is, is niet eens een niets; het is de afwezigheid van iets.
Als de wereld nu iets anders omvangt dan alles wat bestaat, voor de mensen, voor hen, voor iedereen, misschien is er dan een manier om te bekommeren zonder leeg te zijn van binnen. Steeds waagde zij het weer om zich te bekommeren en tot hun schrik verloren zij steeds iets van zichzelf wat daarna niet meer terug te vinden was. Hun vuur zou verz worden door de poging om in de wereld op te gaan. Dan was er niets meer om voor te zijn. Het meest angstaanjagend is het idee dat mensen kunnen overwegen of andere mensen het recht hebben om te bestaan, soms nog voordat die mensen hun wil hebben gebruikt. Tegenwoordig zijn er mensen die twijfelen aan het bestaansrecht van kinderen omdat zij bang zijn voor waar die kinderen uit zijn voortgekomen. Geen kind kan zoiets doorstaan en geen wonder maakt zoiets beter. Er is geen manier om erachter te komen, noch te bewijzen of je het recht hebt tot leven. Het feit dat je leeft is het recht om te bestaan. Het flikkert donker rood en licht achter hun oogleden. Zij staan in brand.
In de holle leegte vond ik een puntje licht.
Op het puntje resoneerde een minuscule vonk voor een moment.
Vibratie over het oppervlak, welke als vlam achter bleef.
Hartkloppingen om vier uur ’s ochtends, badend in zweet.
Hij is niet hoe ik hem ken. Hij is koud.
Hij is zijn eigen ingewikkelde persoon en slaapt ook als hij wakker is.
Zonder angst afgesloten voor elke geest of ziekte.
Zijn handen en mond staan wagenwijd open, ik daarentegen.
Binnenin de duisternis leeft een overweldigende poging,
om erkent te worden en alle puntjes en vonkjes zijn een wals,
die in elke schaduw en nacht voortbewegen.
Verstop mij ’s nachts in mijn navel en duik daar onder.
Er is geen licht in mij, en de wals verleidt het puntje.
Er zijn meer foto's van nadat de hemel gevallen was. Zij zien er uit alsof zij dagen zonder slaap hebben geleefd en gedrogeerd. Zij voelden zich ook gedrogeerd door de voortdurende angst dat zij hol waren. Als je nooit compleet bent, dan ben je ook nooit af. Dan is de dag en de nacht nooit af en nooit lang genoeg. Er was steeds meer verwarring over wat van hen en wat van de wereld was. Er was steeds meer verwarring over welke stukjes uit de beelden met elkaar verenigd konden worden. Er waren pogingen om stukjes aan elkaar te lijmen, maar de gekunstelde eenheden bleken nog fragieler dan hun ziel. Er hoefde maar een ding mis te gaan. Er hoefde maar een verkeerde vraag gesteld te worden. Een opmerking kon het geheel ook doen wankelen en versplinteren.
Ik dacht dat ik mijn lege ziel gevonden had.
Ik dacht dat mijn ziel leeg was omdat ik niets zag.
Achter mijn gesloten ogen is het leeg en stil.
Ik bevond dat het beeld nog eerder in mijn handen,
mijn huid en neus ontstaat dan mijn ogen,
zodat ik ze daarom zo gehaat heb en ze kapot zijn gegaan
en ik toch met de illusie besta dat ik een betere toekomst
kan bedenken en een beeld kon scheppen om te dienen.
Een beeld waarmee je de wereld kan redden.
Niet mijn ogen maar mijn huid en mijn buik
zullen deze functie op zich nemen.
Jesse Blaauw
We are entangled in the world. The world is entangled in us.
Pls contact me via mail. I’m inactive on IG.