Shining, antitype laugh.
Falling turning urge, hits.
Fear that can drag me around and tears me up.
Running staring ache, which wants to do everything right,
promise me something;
that it will be prettier than it was and is.
Sowing hope, seize what has gone missing,
in my room on my floor.
Keeling, ask me if I want to go with you,
especially with you.
It doesn't matter if today or tomorrow,
as long as I know I may.
Hanging man, who do you think to leave,
if you leave me here.
Seething soul, hadn't you shed a light on,
How barren life is here?
Like a child like you, the Little Light.
Rolling, down to the valley much deeper.
Silent prophet, tell me something again so that I can live.
Warm light dances around in the living room. Leaves in front of the windows make drawings across the walls, floor and furniture. The drawings transform the space into an ocean of light. Everything glows and moves gently. All the movement appears quiet here. The flow and shifting appears much more real than the solidity of things. Maybe the wind has really died down now. Perhaps the storm has finally passed. The warm light glistens in their face, their eyes closed and their body folded. They lie with their nose pressed deep into the fabric of the sofa and their feet protrude over the edge of the seat. They have grabbed one of the dusty cushions. It is as if they have been left behind, but also as if they have left everything behind. The light settles on the side of their face and moves there furiously. Their body appears immature and stiff. They feel a deep twinge in their shoulder and hip. They wake up with a different feeling from what they have felt like in recent days. It feels as if everything has shifted internally. They can feel themselves. That there is someone who lives in this body. They feel that their belly is their belly. They feel that their fingers are their fingers and even that their toes are part of their body. They can feel through themselves. They feel how their back is slightly bent, how their hips and shoulders have sunk deeper into the sofa. They feel that which is darkened and that which is clarified. They feel that which is heavy and that which has become lighter. They even feel a little courage, or willpower or strength. They feel that there is a future and a past form for them. Their skin feels warm and their head cool. In their ears a space is growing to listen to the world. Behind their eyes grows a desire to participate. In their throat, the desire to share something from within themselves grows. All emptiness seems to have moved from their entirety to the belly. The emptiness feels much less deep and cold, but empty. They lift their upper body from the dusty mass and look into the dark green garden. It's almost as if the day is a day for them too. That they come from somewhere and will move somewhere. It is clear for now that what has shifted is somewhere very deep within them; that they are allowed to be here because that's just the way it is.
The habit of walking dominates. In doing so, they fight themselves. Or maybe it's a fear that they're fighting themselves. They do not yet know how to do anything else with the feeling that has become in them. They cannot yet place what its meaning is. They get up and ready to go to the park. They walk out of their house, out of their street, out of two streets behind it and into the park. The trees are bright green, like the grass and everything is covered with droplets of dew. The park looks young. It's still early. They walk through the park until they feel tired, until their legs are heavy and strolling. Until their back prefers to exist hunched. They walk beyond this, until they find a good spot. Not just next to someone else and not completely in the shadows. Today there are many crows in the park. They are not sitting comfortably, but can be here for a while. They gently wobble their knees from side to side while their hands rest on them. They look at the point where their thumbs touch and feel how they form there. The sun is low and shines right in their face and they squint their eyes to not be blinded. They consider again the visitors of this place; those who are just here with wonder or a concrete desire. They feel that they are visible today, just like the people they look up to. Where previously it seemed as if they had been invisible, they were now a phantom. It was even a bit uncomfortable to watch for a long time. It provokes something in them. They consider what the difference is between themselves and the world. They wonder how it is so logical or perhaps easy for the others to be 'here'. To be, or if is the same for them. Can they see it?
They try to see if the others are also sweating cold and moving trembling hands. They try to see if the others also embody a former emptiness. They peer into the distance and then feel how the emptiness in their belly is swollen. They realize that the cold sweat is not there today and notice how quietly their hands move. The emptiness is a cheerful vacuum, heated and nauseating. They know that it is time to return to the world and that this is their transition. They feel how hypersensitive their skin is and goosebumps all over their body. The world is laughing now, but cannot forget how grim he was yesterday. They don’t fear that they won’t be able to speak, for they have been here before, but they fear that it will be even more painful next time. They cannot stay in the moment until fire shrieks in their stomach. They carefully get up and imagine themselves making their way out of the park into the world. It is a fifteen minute walk to the nearest supermarket. I pull myself together. I consist of chunks and rags. I am heavy and hot and yet not as flexible as a warm body. I wish I was a dog. Or I wish it was easy. I was scared. I realize that this is fear. I smell the park very well before I leave it behind. Wet green is almost from outside the world, just like the crows. I think this is melancholic. I make longer and longer strides and consider whistling. It doesn't work. I'm not ready yet to whistle. I leave the park behind me and enter the street, the sidewalk, the people's road. I walk estranged and my ankles are unstable. I meet people from the world and can't really watch. I recognize that they exist. I am not moving away from them nor towards them, but in a direction forward. I can't watch yet. I know I'm safe. I know there is no other way. I feel the heat rising from my belly and my cheeks turning red. Under my skin is also too sensitive and this is shame. I know when emptiness came to dominate in me. I remember exactly how I was here before, red and blown out. I remember exactly what it was like to be sucked into the dark void. I remember exactly what it was like to be on fire. I decide what I will buy before I go in and repeat a list five times. In my head, this is the substance now. Oranges, bread, something and coffee and something. Orange, brown and dark brown. Fresh, soil and hot. Two individuals pass me together, a mother with a pram, two children and an old person. My eyes stay on the ground, but by lifting my shoulders a bit I hope it looks like I'm there. I recognize their appearances from the neighborhood and slowly follow after the old person through the gates. There is a smother that becomes a blur with the movements of the people. I have also become blurred and move rocking side-to-side because of the bright blue light. An amusement park. I move from the entrance to the exit and hope that I move my hands steadily. I don't know if I have money with me, but I find my wallet in my jacket. I am at the cash register and my breath quickens. I buy what I need and a pack of ground coffee. This was also successful. I even got an appetite. My armpits are dry. My hands move still. I don't want to buy a bag and fill all my pockets with groceries. I hold the large things in my hands. I feel that I am not alone. An employee opens the gates for me. I think I'm nodding, or making some sort of bow. With the moment of passing, I feel a restlessness growing from my back through my torso forward. It reminds me of how as a child I was always afraid that someone would scare me. I always thought someone was behind me and so I turned my head every two seconds to check if everything was safe. Sometimes I did it so often that my neck hurt or so that I saw someone who wasn't there. I was never attacked and don't know why I had this fear. Apparently I was being haunted by something. I wasn't alone back then. I became alone when the world became full of expectations and emotionally dulled. On the way home I drop something twice. I no longer walk in long strides, but against resistance. I look at my pants and how they change shape with every movement. I look at the tiles and how gray and colorless they are. I look forward and feel how high my shoulders are positioned. I look much like a predator, but I am the prey. I couldn't be a predator. Today is a new beginning. Yesterday I wasn't there yet, but today I keep a large space in my body, between all my pseudo-boundaries and membranes. The space is of light and that which is opposed to fear. Opposite the emptiness is a counter-image. I am not alone, but alone together. I am not only fear, but lost in darkness because of fear.
I thought I was doomed.
Gray colored and invisibly rotten.
That love was a waste for me.
The dark too dark to find the light.
That emptiness marks a chronic loneliness,
until proven otherwise, I delineate.
The first specter was a mental image,
clear how two angels stand next to me there.
Nothing that is visibly heavenly about them.
Both hold one of my hands in their hands.
They are beaming proudly, scarred with pain, I say.
You have a noose around your neck.
You have pills in your hand.
You have a place in my heart.
We are related as souls and you are only related as souls.
Maybe one day I will be able to meet someone who you have become.
I now understand what has been said; 'I am also the world.' They are also in the world. I answer; "Unite us in a different light."
It was time to go inside. In the near distance an orchestra sounded with three-times noise, the metal, the horns and the rattling. I hear it as if they are playing for me today. It is a festive day. They play for me because I made it to the other side. I held on tight and weathered the storm. I let go and put out the fire. The fire has been extinguished and the smoke is now slowly rising away into the width of the horizon. The sky seems a little purple. The images has been given a physical extension. They have held my hand, my cold dry hand. They smelled my breath, smoked-out and alien. I have fully accepted them. We held each other. My hands still move silently, as I open my front door. I am stabilized. I think of you, you who was the most stable and the sky.
The thick sky was like bruises of purple through the only small round window while you asked me again; 'Why do you think you're not strong enough?' We stood together in the kitchen where we had met and met again and again. I had finished up, and you had not. You lifted me up and put me on the counter with soapy water. I grappled for a moment and my face became more and more red. I said something about being heavy. You wanted to make me feel the light. You wanted to make me feel light for a moment. I was heavy because everything was uncertain and what you did was exactly what I needed. When I was younger, I couldn't breathe. Everything was metal here and I felt you were here too often. I tried to keep you from the work, but only wanted to work when you were there too. It was confronting to be seen like this with the emptiness explicitly mentioned over my head. We were together in the void and it was clean and wet. It was the glass that I cleaned on both sides. It was the raw vegetables you stuffed into my mouth. We were children and could understand each other like no one could; I'm not strong enough, I'm sick and I'm insecure. I have more love for the world than my heart has space. I have more feelings than there is time to process. You allow me not to answer. When you died, you stayed with us for a while because you knew we were not strong enough.
Duckweed in the ditch next to your apartment complex.
You are naked from above, you wear a white t-shirt.
You're older than I thought, to seduce you.
I go on your balcony, my hair dangling.
I secretly look inside, reflected on the glass.
You lie staring at the ceiling like a dream.
We play something together, but why.
There was no difference between your words and my words.
Love is not a dream.
We know how painful it is, to be born again and again.
To search over and over again for a meaning to die alone.
At different times they had met figures who seemed to come from another world, far beyond the world in which things exist. Their presence was spacious and felt familiar. Sometimes it was not the figure who seemed to come from another world, but as if they had met there before. Through these encounters, they felt seen and found confidence in themselves. The encounters took place outside the everyday. But the whole day was fulfilled by it. Time flowed away, they flowed into a delay, allowing them to feel what was real and what wasn’t. Real was the constant shift from the inside to the outside and the outside to the inside. Real was the warm love that appeared as a hazy glow in which faces, limbs and skins melted into each other. What was also real was the disappearance of the restlessness in their heads. Their thoughts became liquid and flowed out of their ears. What was left behind always consisted of one thought at a time. Their words were formed and graspable and rolled on the ground. They could no longer place their faces and felt how the other looked straight through their face. Transparent and transient. Eyes were gates and the stuttering stopped. Then they experienced how the rest of life was faltering. The figures were close to another life and appeared in different places. After a number of encounters, they tried to find biographical elements that could explain why these encounters had taken place. This life; that which feels so real was always given to them and taken away again. Sometimes it was as if they needed to connect with them inside eternity and sometimes death hung over their shoulders. Here was the edge, over which Grandpa balanced out the window. This was spiritual. The faces fell off the figures because they were actually visible, their souls merged with their bodies. This love was more dangerous than life was, because it made them feel that their emptiness was truly infinite. This love did not fit into the void at all, but overflowed into everything and everything was different. The other life seemed much fuller than their human existence. Their human existence was no longer attractive and they had made themselves unattractive. They only wore colorless colors and thought they were asexual. At first, these encounters were moments of breathing, liberations from the fear of the constant faltering. At first they had no body in these encounters, but the more they had a body, the closer the figures appeared. They had become real. They lived with more individuality and self-confidence, but in constant fear of being left behind in everyday, out of this encounter. Later they felt how great their desire was to live in these moments. It became increasingly difficult to return to every daily day and remain hopeful. More and more their desire was overwhelming, because they also want to feel physically included, taken or given. It was like a fire under their skin, their cheeks red and stiffened in impotence. It would be much worse if these meetings would no longer take place. Then they would have no desire for any day.
Our love was the ashtray that we filled every time.
Staring at each other, trying through those same eyes.
No shine, but sometimes stripped down.
Carcinogenic habits, coughing the tar.
My grandmother, the distinction between air;
The fear and the air.
Vanished in clouds of smoke, once was not enough.
Another time too short.
Haunted for years by a lack of you.
Until I saw you in the mirror, someone else's words.
That you were not just with me,
But inside me.
Angst en Engelen
Schijnende, tegenbeeld lach.
Vallende kerende drang, slaat.
Angst die mij zo sleuren en vertranen kan.
Hollende starende zeer, die alles goed wil doen,
beloof me iets; dat het mooier zal zijn dan het was en is.
Zwerende hoop, bevang wat vermist is geraakt,
in mijn kamer over mijn grond.
Kielende, vraag me of ik mee wil met jou,
speciaal met jou.
Het maakt niet uit of vandaag of morgen,
als ik maar weet dat het mag.
Hangende man, wie denk je te verlaten,
als je mij hier laat staan.
Ziedende ziel, had je niet aan het licht gebracht,
hoe kaal hier het leven is?
Als een kind zoals jij, het lichtje.
Rollende, naar beneden tot het dal nog veel dieper.
Zwijgende profeet vertel mij nog eens iets zodat ik leven kan.
In de woonkamer danst warm licht. Bladeren voor de ramen maken tekeningen over de muren, vloer en meubels. De tekeningen veranderen de ruimte in een oceaan van licht. Alles gloeit en beweegt zachtjes. Juist zo bewogen lijkt het hier verstild. Het stromen en schuiven lijkt veel echter stil dan de vastheid van dingen. Misschien is de wind nu echt gaan liggen. Misschien is de storm nu gepasseerd. Het warme licht glooit ook in hun gezicht, hun ogen gesloten en hun lichaam gevouwen. Zij liggen met hun neus diep in de stof van de bank gedrukt en hun voeten steken uit over de rand van de zitting. Zij hebben zich vergrepen aan een van de stoffige kussens. Het is alsof zij achtergelaten zijn, maar ook alsof zij alles achter hebben gelaten. Het licht blijft staan op de zijkant van hun gezicht en het beweegt daar driftig. Hun lichaam verschijnt onvolwassen en verhard. Zij voelen een diepe steek in hun schouder en heup. Zij worden wakker met een ander gevoel dan de afgelopen dagen overheersend was. Het voelt alsof alles innerlijk verschoven is. Zij kunnen zichzelf voelen. Dat er iemand is die in dit lichaam woont. Zij voelen dat hun buik hun buik is. Zij voelen dat hun vingers hun vingers zijn en zelfs dat hun tenen deel van hun lichaam zijn. Zij kunnen zichzelf doorvoelen. Zij voelen hoe hun rug licht gebogen is, hoe hun heupen en schouders dieper in de bank gezonken zijn. Zij voelen dat wat verduisterd is en dat wat verhelderd is. Zij voelen dat wat zwaar is en dat wat lichter geworden is. Zij voelen zelfs een beetje moed, of wil of kracht. Zij voelen dat er een toekomende en een verleden vorm voor hen is. Hun huid voelt warm en hun hoofd koel. In hun oren groeit een ruimte om te luisteren naar de wereld. Achter hun ogen groeit een verlangen om deel te nemen. In hun keel groeit het verlangen om iets te delen vanuit zichzelf. Alle leegte lijkt uit hun geheel naar de buik verplaatst te zijn. De leegte voelt veel minder diep en kil, maar leeg. Zij richten zich een beetje op uit de stoffige massa en kijken de donker groene tuin in. Het is bijna alsof de dag ook voor hun een dag is. Dat zij ergens vandaan komen en ergens naartoe zullen bewegen. Het is nu even duidelijk dat wat verschoven is heel diep in hen is; dat zij hier mogen zijn omdat het nu eenmaal zo is.
De gewoonte om te lopen overheerst. Daarmee bestrijden zij zichzelf. Of misschien is het een angst dat zij zichzelf bestrijden. Zij weten nog niet hoe zij iets anders kunnen doen met het gevoel dat in hen geworden is. Zij kunnen nog niet plaatsen wat de betekenis ervan is. Zij staan op maken zich klaar om naar het park te gaan. Zij lopen uit hun huis, uit hun straat, uit twee straten daarachter en het park in. De bomen zijn fel groen, zoals het gras en alles is bedekt met druppeltjes dauw. Het park ziet er jong uit. Het is nog vroeg. Zij lopen door het park tot zij zich vermoeid voelen, tot hun benen zwaar en slenterig zijn. Tot hun rug liever gekruld wil bestaan. Zij lopen daar voorbij totdat zij een goed plekje vinden. Niet net naast iemand anders en ook niet helemaal in de schaduw. Vandaag zijn er vooral veel kraaien in het park. Zij zitten niet lekker, maar kunnen hier wel even zijn. Zij wiebelen zachtjes hun knieën heen en weer terwijl hun handen erop rustten. Zij kijken naar het punt waar hun duimen elkaar raken en voelen hoe zij daar ontstaan. De zon staat laag en schijnt recht in hun gezicht en zij knijpen hun ogen samen om niet verblind te worden. Zij beschouwen opnieuw de bezoekers van deze plek; zij die hier gewoon zijn met verwondering of een concreet verlangen. Zij voelen dat zij vandaag ook zichtbaar zijn net als de mensen tegen wie zij opkijken. Waar het eerder leek alsof zij onzichtbaar waren geweest waren zij nu een verschijning. Het was zelfs een beetje ongemakkelijk om lang te kijken. Het maakt iets in hen los. Zij overwegen wat het verschil is tussen zichzelf en de wereld. Zij vragen zich af hoe het voor de anderen zo logisch of misschien gemakkelijk is om ‘hier’ te zijn. Om te zijn, of dat het voor hen hetzelfde is. Kunnen zij het zien?
Zij proberen te zien of de anderen ook koud zweet zweten en trillende handen bewegen. Zij proberen te zien of de anderen ook een voormalige leegte belichamen. Zij turen in de verte en voelen dan hoe de leegte in hun buik gezwollen is. Zij realiseren dat het koude zweet er vandaag niet is en hoe stil hun handen bewegen. De leegte is een vrolijk vacuum, verhit en misselijk makend. Zij weten dat het tijd is om terug te keren naar de wereld en dat dit hun overgang is. Zij voelen hoe overgevoelig hun huid is en kippenvel trekt over hun gehele lichaam. De wereld lacht nu, maar het is onvergetelijk hoe grimmig hij gisteren was. Zij zijn niet bang dat zij niet kunnen spreken, want zij zijn hier eerder geweest, maar zij vrezen dat het de volgende keer nog pijnlijker is. Zij kunnen niet in het moment blijven, tot de brand in hun buik roept. Zij staan voorzichtig op en wanen zich een weg uit het park de wereld in. Het is een kwartiertje lopen naar de dichtstbijzijnde supermarkt. Ik raap mijzelf bij elkaar. Ik besta uit brokken en lappen. Ik ben zwaar en heet en toch niet zo soepel als een warm lichaam. Ik zou willen dat ik een hond was. Of ik zou willen dat het makkelijk was. Ik was bang. Ik realiseer mij dat dit angst is. Ik ruik het park even heel goed voor ik het achter mij laat. Nat groen is bijna van buiten de wereld net als de kraaien. Ik denk dat dit melancholisch is. Ik maak steeds langere passen en overweeg om te fluiten. Het lukt niet. Ik ben nog niet zover dat ik kan fluiten. Ik laat het park achter mij en betreed de straat, de stoep, de mensenweg. Ik loop vervreemd en mijn enkels zijn instabiel. Ik ontmoet mensen uit de wereld en kan niet echt kijken. Ik erken dat zij bestaan. Ik beweeg niet van hen weg of naar hen toe, maar in een richting vooruit. Ik kan nog niet kijken. Ik weet dat ik veilig ben. Ik weet dat het niet anders kan. Ik voel hoe de hitte uit mijn buik opstijgt en mijn wangen rood kleurt. Onder mijn huid is ook te gevoelig en dit is schaamte. Ik weet wanneer de leegte in mij tot overheersen kwam. Ik herinner mij precies hoe ik hier eerder was, rood en uitgewaaid. Ik herinner mij precies hoe het was om in de donkere leegte gezogen te worden. Ik herinner mij precies hoe het was om in brand te staan. Ik besluit wat ik zal kopen voordat ik naar binnen ga en herhaal vijf keer een lijstje. In mijn hoofd is dit nu de substantie. Sinasappel, Brood, Iets en Koffie en Iets. Oranje, bruin en donker bruin. Fris, bodem en heet. Langs mij passeren twee alleen samen, een moeder met kinderwagen, twee kinderen en een oud persoon. Mijn ogen blijven over de grond, maar door mijn schouders wat op te tillen hoop ik dat het lijkt alsof ik er ben. Ik herken hun verschijningen uit de buurt en volg langzaam de oude persoon door de poortjes heen. Er is een walm die met de bewegingen van de mensen een waas word. Ik ben ook waas geworden en beweeg schommelend door het felle blauwe licht. Een attractiepark. Ik beweeg van de ingang richting de uitgang en hoop dat ik mijn handen stil beweeg. Ik weet niet of ik geld bij mij heb, maar vind in mijn jas mijn portemonnee. Ik sta bij de kassa en mijn adem versnelt. Ik koop wat ik nodig heb en een pak gemalen koffie. Dit is ook gelukt. Ik heb zelfs trek gekregen. Mijn oksels zijn droog. Mijn handen bewegen stil. Ik wil geen tasje kopen en vul al mijn zakken met boodschappen. De grote spullen houd ik vast in mijn handen. Ik voel dat ik niet alleen ben. Een medewerker doet de poortjes voor mij open. Ik denk dat ik knik, of een soort buiging maak. Met het moment van passeren voel ik een onrust groeien vanuit mij rug door mijn torso naar voren. Het doet mij denken aan hoe ik als kind altijd bang was dat iemand mij zou laten schrikken. Steeds dacht ik dat er iemand achter mij stond en dan draaide ik elke twee seconden mijn hoofd om na te gaan of alles veilig was. Soms dan deed ik het zo vaak dan mijn nek zeer deed of zodat ik iemand zag die er niet was. Ik schrok eigenlijk nooit en weet niet waarom ik deze angst had. Ik werd blijkbaar door iets achtervolgd. Ik was toen nog niet alleen. Ik werd alleen toen de wereld vol van verwachtingen en emotioneel afgestompt werd. Onderweg naar huis laat ik twee keer iets vallen. Ik loop niet meer in lange passen, maar tegen weerstand in. Ik kijk naar mijn broek en hoe die met elke beweging van vorm verandert. Ik kijk naar de tegels en hoe grijs en kleurloos die zijn. Ik kijk naar voren en voel hoe hoog mijn schouders staan. Ik lijk zo op een roofdier, maar ben de prooi. Ik zou geen roofdier kunnen zijn. Vandaag is een begin. Gisteren was ik er nog niet, maar vandaag houd ik een grote ruimte in mijn lijf, tussen al mijn schijngrenzen en membranen. De ruimte is van licht en hetgeen tegenover de angst staat. Tegenover de leegte staat een tegenbeeld. Ik ben niet alleen, maar samen alleen. Ik ben niet alleen angst, maar door de angst in duisternis verdwaald.
Ik dacht dat ik gedoemd was.
Grauw gekleurd en onzichtbaar bedorven.
Dat liefde voor mij een verspilling was.
Het donker te donker om het licht te vinden.
Dat de leegte een chronische eenzaamheid tekent,
tot het tegendeel bewezen is, baken ik af.
De eerste verschijning was een mentaal beeld,
helder hoe daar twee engelen naast mij staan.
Niets dat aan hen zichtbaar hemels is.
Beide houden een van mijn handen in hun hand.
Zij glunderen trots, getekend met pijn, zeg ik.
Jij hebt een strop om je nek.
Jij hebt pillen in je hand.
Jullie hebben een plek in mij hart.
Wij zijn als zielen verwant en jullie alleen nog als ziel verwant.
Misschien mag ik ooit iemand ontmoeten wie jullie zijn geworden.
Ik begrijp nu wat gezegd is; ‘Ik ben ook de wereld.’ Zij zijn ook in de wereld. Ik beantwoord; ‘Verenig ons in een ander licht.’ Het was tijd om naar binnen te gaan.
In de nabije verte klonk een orkest met een driemaal, het metaal, de blazers en het gerammel. Ik hoor het aan alsof zij voor mij spelen vandaag. Het is een feestelijke dag. Zij spelen voor mij omdat ik het gehaald heb naar de overkant. Ik heb mij stevig vastgehouden en storm doorstaan. Ik heb losgelaten en het vuur gedoofd. Het vuur is gedoofd en de rook stijgt nu langzaam weg in de breedte van de horizon. De lucht lijkt een beetje paars. Het beeld heeft een fysieke uitstrekking gekregen. Zij hebben mijn hand vastgehouden, mijn koude droge hand. Zij hebben mijn adem geroken, uitgerookt en buitenaards. Ik heb hen volledig geaccepteerd. Wij hebben elkaar vastgehouden. Mijn handen bewegen nog steeds stil, terwijl ik mijn voordeur opendoe. Ik ben gestabiliseerd. Ik denk aan jou, jij wie het meest stabiel was en de lucht.
De dikke lucht was als blauwplekken paars door het enige kleine ronde raam terwijl je mij nog eens vroeg; ‘Waarom denk je dat je niet sterk genoeg bent?’ We stonden samen in de keuken waar wij elkaar hadden leren kennen en steeds opnieuw ontmoetten. Ik was klaar en jij nog niet. Je tilde mij op en zette mij op het aanrecht met sop. Ik spartelde even en mijn gezicht werd steeds meer rood. Ik zei iets over dat ik zwaar was. Je wilde me even licht laten voelen. Je wilde mij even het licht laten voelen. Ik was zo zwaar omdat alles onzeker was en wat je deed was precies wat ik nodig had. Toen ik jonger was, kon ik niet ademhalen. Alles was metaal hier en ik vond dat je hier te vaak was. Ik probeerde je van het werk te houden, maar wilde alleen werken als jij er ook was. Het was confronterend om zo gezien te worden met de leegte expliciet benoemd over mijn hoofd. Wij waren samen in de leegte en het was schoon en nat. Het was het glas dat ik aan beide kanten schoon maakte. Het was de rauwe groenten die je in mijn mond propte. We waren kinderen en konden elkaar verstaan, zoals niemand dat kon; Ik ben niet sterk genoeg, ik ben ziek en ik ben onzeker. Ik heb meer liefde voor de wereld dan mijn hart ruimte heeft. Ik heb meer gevoelens dan er tijd is om te verwerken. Je staat me toe om geen antwoord te geven. Toen je overleed ben je nog even bij ons gebleven omdat je wist dat wij niet sterk genoeg waren.
Kroos in de sloot naast jullie appartement complex.
Je bent bloot van boven, je draagt een wit t-shirt.
Je bent ouder dan ik dacht, om je te verleiden.
Ik ga op jullie balkon, wapperend mijn haren.
Ik kijk stiekem naar binnen,
over het glas weerspiegeld.
Je ligt naar het plafond te staren als een droom.
We spelen samen iets, maar waarom.
Er was niet tussen jouw woorden en mijn woorden.
Liefde is geen droom.
Wij weten hoe pijnlijk het is,
steeds opnieuw geboren te worden.
Om steeds opnieuw te zoeken naar een zin om alleen dood te gaan.
Op verschillende momenten hadden zij figuren ontmoet die uit een andere wereld leken te komen, ver vanbuiten de wereld waarin er dingen bestaan. Hun aanwezigheid was ruimtelijk en voelde vertrouwd. Soms was het niet de figuur die uit een andere wereld leek te komen, maar alsof zij elkaar daar al eerder hadden ontmoet. Door de ontmoetingen voelde zij zich gezien en vonden zij vertrouwen in zichzelf. De ontmoetingen vonden plaats buiten het dagelijkse. Maar het gehele dagelijkse werd erdoor vervuld. De tijd vervloeide, zij stroomden in een vertraging, waardoor zij konden voelen wat echt en niet echt was. Echt was de voortdurende verschuiving van binnen naar buiten en van buiten naar binnen. Echt was de warme liefde die verscheen als een wazige gloed waarin gezichten, ledematen en huiden in elkaar versmolten. Echt was ook het wegvallen van de onrust in hun hoofd. Hun gedachtes werden vloeibaar en stroomde uit hun oren. Wat achterbleef bestond steeds uit een gedachte tegelijk. Hun woorden waren gevormd en grijpbaar en rolde over de grond. Zij konden hun gezicht niet meer plaatsen en voelde hoe de ander recht door hun gezicht heen keek. Transparant en vergankelijk. Ogen waren poorten en het haperen stopte. Toen beleefden zij hoe de rest van het leven haperend was. De figuren stonden dicht bij een ander leven en verschenen op verschillende plekken. Na een aantal ontmoetingen probeerden zij biografische elementen te vinden die konden verklaren dat deze ontmoetingen plaats hadden gevonden. Dit leven; dat wat zo werkelijk voelt werd hen steeds geschonken en opnieuw weggenomen. Soms was het alsof zij zich met hen in eeuwigheid moesten verbinden en soms hing de dood over hun schouders mee te kijken. Hier was de rand, waarover opa balanceerde uit het raam. Dit was geestelijk van aard. De gezichten vielen van de figuren omdat zij eigenlijk zichtbaar waren, hun zielen versmolten met hun lichamen. Deze liefde was gevaarlijker dan het leven was, omdat deze liefde hen het gevoel gaf dat hun leegte daadwerkelijk oneindig was. Deze liefde paste geheel niet in de leegte, maar vloeide over tot in alles en alles was anders. Het andere leven leek veel voller dan hun menselijk bestaan. Hun menselijke bestaan was niet meer aantrekkelijk en zij hadden zich onaantrekkelijk gemaakt. Zij droegen alleen nog kleurloze kleuren en dachten dat zij aseksueel waren. Eerst waren deze ontmoetingen ademmomenten, bevrijdend van de voortdurende angst voor het voortdurende haperen. Eerst hadden zij in deze ontmoetingen geen lichaam, maar hoe meer zij een lichaam hadden, hoe dichterbij de figuren verschenen. Zij waren echt geworden. Zij leefden met meer eigenheid en zelfvertrouwen, maar in voortdurende angst om opnieuw achter gelaten te worden in elke dag, uit deze ontmoeting. Later voelden zij hoe groot hun verlangen was om in deze momenten te leven. Het werd steeds lastiger om terug te keren naar elke dagelijkse dag en hoopvol te blijven. Steeds meer was hun verlangen overweldigend, omdat zij zich fysiek ook opgenomen willen voelen, genomen of gegeven. Het was als een brand onder hun huid, hun wangen rood en verstijfd in onvermogen. Het zou nog veel erger zijn dat deze ontmoetingen niet meer plaats zouden vinden. Dan zouden zij geen verlangen meer hebben voor geen enkele dag.
Onze liefde was de asbak die wij telkens vulde.
Starend naar elkaar, pogend door diezelfde ogen.
Geen glim, maar soms uitgekleed.
Kankerverwekkende gewoontes, hoesten het teer.
Mijn oma, het onderscheid tussen de lucht;
De angst en de lucht.
Opgegaan in rookwolkjes, een keer was niet genoeg.
Een andere keer te kort.
Jaren achtervolgd door een gebrek aan jou.
Tot ik je in de spiegel zag, woorden van een ander.
Dat je niet alleen bij mij was,
Maar binnen in mij was.
Jesse Blaauw
We are entangled in the world. The world is entangled in us.
Pls contact me via mail. I’m inactive on IG.