They crawl away from the window towards the couch that looks a bit dusty and pale. There is a lot to distinguish the eyes from the belly. They crawl with their backs arched and their fingers slightly turned outwards from their wrists. Distance, form and function. The face, the neck, the chest. It is not exactly clear where the abdomen begins and ends. The abdomen is not exactly an organ, but a lot like an organ. They feel how their belly hangs a bit. The abdomen is much more like the skin. The eyes are otherly and there is nothing else that properly resembles the eyes. The eyes are almost not inside and almost not outside. The eyes are not a necessity, but when there is sight, everything else is numbed. The skin and abdomen become numb due to the loudness of the eyes. Everything is forgotten; suppressed by the ability to see. They look at their fingers on the ground, as if they were the ends of legs. It's time to forget these feelings. They cannot determine whether this was a good day. They are relieved that this day has passed too.
They climb on the couch and put a pillow under their neck and another on their stomach: a holder and a shield. Today has not yet passed in the world. Dawn comes late these days and with that they seem to be even further away from the world. Everyone is out in the light, which feels like a scarcity and a medicine, but their heads are empty and their body is full. Their body is filled with images. The images are not yet asleep, but their eyelids are blinking more and more slowly. Maybe they fall asleep on the couch. Maybe they forgot to brush their teeth. Maybe the door is not locked. Maybe they haven't eaten a meal today. They are full of all the images. Now it is as if their sleep inaugurates the evening. They look into the distance between the slow blinks. The last direct light falls upon the fence at the back of the garden. The drooping belly becomes hollow again. They fall into a restless sleep.
They have a recurring dream in which they are blindfolded. They are young, about nine years old, and they are in a large stone hall. The room has eight corners and a high painted ceiling. On the ceiling, the deep sea is depicted as many different colorful creatures against a deep blue background. They walk straight through the hall, after passing through a large door, from which a strong wind is heard. Howling, it whiffles around the crack that remains open behind them. It is draughty in the hall but there is nothing that can flutter yet. They walk slowly with their hands clasped behind their back. They squeeze their fingers as if they were hanging on them. They wear a deep red robe. Their hands appear small and pale, surrounded by the bright red fabric. They point their face straight ahead. They feel a light radiating from between their shoulders. It's warm and sweet. It feels like when they were much younger. It feels as if they are small. They walk fearless with a straight back, but their body is tense. Behind their eyes, shades of red and blue move around and through each other. Red and blue and not purple. Behind their eyes hides a light. They walk without making a sound, towards a wall with a statue attached to it. They recognize the marble body, but the head has been removed. They hear how the wind whips the fabric around them and small droplets falling. They feel how the wind and the rain are intensifying. They are caught and stand still. They listen with their entire being. Under their feet, the floor begins to move, to slide apart, layers from deep below the surface become palpable, and they squat. They do not run, but crouch. They move close to the floor and keep their ear above the driving mass. There is a heavy humming sound and they recognize the murmur as if it comes from within their soul. They are crouching there on the floor that is like a sea. They are like a rock. For a while they hum along with the hum. They move along with the waves. The red fabric dances there like a curtain of fire. The wind is becoming densely filled with water. The cold water runs down their face, over their eyelids, as if there are tears. The water makes the fabric and their hair heavier and cold, until surrounding their body unmoved. Their form appears, slender and subdued. Then it becomes quiet. The wind dies down and so does the floor. The humming sound ends and they stand up. They are cold and their teeth are chattering. They look around anxiously, but can no longer hear anything. They reach for their throat and ears. With the silence comes an overwhelming pressure. Their breath becomes narrow and then the image disappears.
Landslide, groundless, the breath taken away. They feel dryness in their throat like a lump that prevents them from breathing. The images become words. They are half asleep and half awake, The desire to be wanted from the beginning feels like cold water around their bodies. They like to be there. The cold shower comforts them because it feels like they are there; at the beginning with the desire to fulfill a wish. They were a source of hope and light. The days are too long to endure uncertainty. They wonder who has the ability to give the right to exist and whether it is otherwise possible to get the right to exist through their own life. They let their body find a way down, and slide off the couch. First their arm and head, then their hips and legs. Their left hand remains on the couch.
The peace floats to a suspended dream. The questions are not anecdotes but lusts. The skin can no longer tolerate being so hard. The teeth collapse with the fall of silence. Jaws clenched, high in the roof of the mouth sings. To make love is not always to take life. Being allowed to become is a blessing and he skips the fact that consequences are not only born from deeds. The desire to be a good person.
Had I been good.
A head being from above to below.
Like water flows from the tap.
If it doesn't become clear, may morality be my ticket to the world.
I thought I could be here if I were good.
I still think you would have loved me more.
As if good is a principle and has no value.
Your love was no deeper than a sink.
To face yourself, you wash your hands.
I am schooled by your fear, Or conditioned by your unconscious.
Alone as otherwise there was no space.
You flush me down the drain.
Had I had beauty.
Reflecting how everything is in order inside.
Driven inwards by aversion.
Still doubting whether it is right.
Nothing is right, the proportions, the feeling.
One projection by everyone, amid injustice.
Where you can no longer look at yourself, but believe that you mirror the world, the way the world mirrors you.
Look at your hands and how they drown, under the flowing water without breath.
I could never appear pretty, without causing discomfort.
While you kept your hands in the streaming water, I hid myself.
To the world I now appear formless and without eyes.
We hit the ground together.
Had I been noticeably disappeared.
Beautiful and good together, all or nothing.
Impotence is growing under my skin.
Under my skin is corrupted by insecurity.
The tap runs empty on the drinkable water.
The soil fills with the washed water.
The sink swirls the water into a decreasing spiral.
I am discharged into the sound of the air, that is being sucked into the dark void.
If I can't become a hero or a girl, I'd rather disappear now.
Cold hands, like the water,
disappearing from under the water before,
the eyes project onto the ground what it is like,
to be rejected and shunned away from the light.
It remains my role to bring light to the earth.
The moisture-permeated earth absorbs everything.
One day I decided it was better to disappear.
In this way they often relate to the emptiness. They know that their father is unable to understand their experience. They also do not expect him to want to listen to their complicated inner sensations. They understand that as an adult, they no longer have the possibility to experience being whole, but they do still long for it. They lie on the ground with arms and legs spread and their eyes closed. They feel how they raise thoughts from the forehead upwards. They play with the dancing points of light that appear and disappear across their retina. He forgets something.
They worry about the thoughts he carries within him, but also the thoughts they carry within themselves. They are worried about his words and afraid to speak. Even though they try to see each other as human beings, they only see each other as people who have made mistakes. They are afraid of each other because they think they come from certain places. In moments they love each other, but always alongside the question of how they can save each other. Neither of them wants to be saved, because they have both let go of the need for external affirmation to their right to exist. As they cannot save themselves and each other, they desire to save the world. And as they cannot save the world, they want to disappear from it. They regularly try to escape the world, but the attempt to escape is simply a way of being in the world. It never made sense to be here, without the ability to enjoy it. They fear that he has never been able to really enjoy being alive, but feel relief for being able to forgive him. The certain place, in his case was complicated and characteristic. Although they had already forgiven him abstractly, it was helpful to see him as a consequence of his youth. They could sometimes think of him as their father again.
When he was born, there were two halves that had already dissolved. But the future existed and God existed. His own father was a spiritual traveler who stranded somewhere with time. His father sometimes pretended to know what it meant to be a father. He would at times bring his children to his workplace. His children were quickly saddened. First they were crying babies, they became incapable toddlers and later loitering youths. It was clear that he didn’t succeed at guaranteeing these children a safe future or letting them grow with confidence. They were filled with distrust and incapable of ever doing anything right. They were also just children of their time. Like everyone else, they were unique and they built a self-image, in the shadow of their father. Their mother always wore gray and beige clothe, turtlenecks around her narrow veined neck. She was a Mary, kidnapped by a traveler. This is how he came to see the two halves; a holy mother and free father. It was harmful for the holy mother to be surrounded by the free father. Even though he was full of good intentions, he was playing a dangerous game with God. God in his head, brought him to balance on the border of morality. He did tricks there, but it took a long time before everyone saw it. They thought it was a necessary rehearsal. She thought he was walking the right path, and didn't know any better, because she had been kidnapped. By covering her neck, she avoided help from the people around her. Her throat, her voice, her individuality remained hidden from the outside world. And while her image had lapsed into his perspective, she turned pale. The ring on her finger was a heavy chain on a pole in a yard. When her hung neck sank willingly in the chain and she turned her back against herself, she would never stop smoking again. Her lips were bone dry and her teeth were gray like her clothes. It was increasingly clear that this life was not her life. She was too late; her blood had turned into bones. He fell over the edge, while she stared out the window with a cigarette between her fingers. Her hand was shaking. On her lap lays a crying baby. Next to her an incapable toddler. Her eyes were burning red with blood, from the smoke. She would cherish her children forever, but none of them knew what unconditional love was.
In the afterimage of their father, many others followed. They will be seeking someone safe until the end of their lives. Unconditionally loving seems to be the most beautiful and safest there is. In the afterimage of their father just like him. He is still searching, but he acts as if unconditional is the result of an agreement. He has chosen, but they haven’t yet. They are not yet ready to choose. They roll on their side on the floor between the sofa and the side table. Under the table they see all kinds of things that they have not seen for a long time. In the middle lays a fallen cup with dried out coffee grounds inside. It reminds them of the men like their father.
They sat in the back of the classroom next to the window, because they were paying attention anyways. They sometimes got a turn and were confused. The teacher encouraged them to play. They had understood that playing is nonsensical. It was nice to play and also to joke. His eyes were blue and fishy, his hair light and he smelled of sour sweat.
He was bigger, more grounded. He also had such eyes. Maybe this is how men's eyes grow as they grow up. It seemed quiet in the classroom, as if no one was there. Sometimes they tried to make eye contact. He smiled back encouragingly.
He was the mind and the light. He didn't fit in. He died at the age of 28. He hanged himself in his stairwell.
He was the sweetest, the most real, but he was afraid that he would never be never enough. He didn't look like him anymore. There was now a distinction between his role as a father and that of another father figure. The father wound seemed stitched up before, but now lay gaping open. They were a wounded animal, fleeing in a cage.
He was gentle and mild and could forgive.
He was gentle and mild and could forgive.
He is gentle and mild and can forgive.
They felt that way again for a while. As if someone comes to save you, but that someone never comes. Afterwards you feel guilty because you were hopeful. You might believe that this has made it worse. It seems better to be numb. It wouldn't have been worse to be numb.
He never came back, because he can't attach himself to anything or anyone. It was soon clear that he was unable to save his mother. Every attempt to save her fueled her disgust. Whenever he approached her, his holy mother turned into a witch, their home into a hateful fire. He has tied his hands behind his back and moved aside. He prepared a way inward, but the way was fear. It was the same fear that made his mother freeze, hide her neck as she sat there with her veins full of hatred and despair, staring out the window with a cigarette between her lips. He was lying on her lap. He had no choice but to injure them, so that it seemed as if tying up his arms was the only solution. They were a mirror and an enigma. He could no longer move his hands.
They feel their knuckles, how tightly everything is connected in their hands. They look at the veins under their skin and how shallow it is. There is less difference between the fear and the air than they thought. With their thumb they push away a vein in their wrist. They feel almost transparent.
Bestaansrecht
Zij kruipen van het raam weg richting de bank die er wat verstoft en bleek bij staat. Er is veel wat de ogen van de buik onderscheidt. Zij kruipen met hun rug gebold en hun vingers een beetje naar buiten gedraaid vanaf hun polsen. Afstand, vorm en functie. Het gezicht, de nek, de borst. Het is niet precies duidelijk waar de buik begint en eindigt. Het is niet precies zo dat de buik een orgaan is, maar wel dat de buik zoals een orgaan is. Ze voelen hoe hun buik een beetje hangt. De buik is veel meer zoals de huid. De ogen zijn anders en er is niets wat echt op de ogen lijkt. De ogen zijn bijna niet van binnen en bijna niet van buiten. De ogen zijn geen noodzaak, maar wanneer er zicht is, wordt alles anders verdoofd. De huid en de buik raken verdoofd door de luidheid van de ogen. Alles wordt vergeten; onderdrukt door het vermogen om te zien. Ze kijken naar hun vingers op de grond, alsof het de uiteindes van poten zijn. Het is tijd om deze gevoelens te vergeten. Zij kunnen niet bepalen of dit een goede dag was. Zij zijn opgelucht dat ook deze dag gepasseerd is.
Ze klimmen op de bank en leggen een kussen onder hun nek en nog eentje op hun buik: een houder en een schild. De dag is nog niet voorbij in de wereld. Het is lang licht en daarmee lijken zij nog verder van de wereld vandaan. Iedereen is buiten in het licht dat voelt alsof het schaars en heilzaam is, maar hun hoofd is leeg en hun lichaam vol. Hun lichaam is gevuld met beelden. De beelden slapen nog niet, maar hun oogleden beginnen steeds langzamer te knipperen. Misschien vallen zij in slaap op de bank. Misschien zijn zij vergeten om hun tanden te poetsen. Misschien is de deur niet op slot. Misschien hebben zij vandaag nog geen maaltijd gegeten. Zij zitten vol van alle beelden. Nu is het alsof hun slaap de avond inwijdt. Zij kijken nog eens in de verte tussen het langzame knipperen door. Het laatste directe licht valt tegen de schutting achterin de tuin. De hangende buik wordt weer hol. Zij vallen in een onrustige slaap.
Zij hebben een terugkerende droom waarin zij geblinddoekt zijn. Zij zijn jong, ongeveer negen jaar oud en zij zijn in een grote stenen zaal. De zaal heeft acht hoeken en een hoog geschilderd plafond. Op het plafond wordt de diepzee weergegeven door veel verschillende kleurrijke wezens tegen een diepblauwe achtergrond. Zij lopen recht door de zaal, nadat zij door een grote deur komen, waarvandaan een harde wind hoorbaar is. Gierend en gillend slaat het om de kier die achter hen open blijft. Het tocht in de zaal maar er is nog niets wat wapperen kan. Zij lopen langzaam met hun handen in elkaar gevouwen achter hun rug. Ze knijpen in hun vingers alsof zij daaraan hangen. Zij dragen een dieprood gewaad. Hun handen verschijnen klein en bleek, omringt door de felle rode stof. Zij richten hun gezicht recht vooruit. Zij voelen een licht dat vanuit tussen hun schouders straalt. Het is warm en lief. Het voelt zoals toen zij nog veel jonger waren. Het voelt alsof zij klein zijn. Zij lopen met een rechte rug en zonder angst, maar hun lichaam is gespannen. Achter hun ogen bewegen tinten rood en blauw door elkaar. Rood en blauw en niet paars. Achter hun ogen schuilt een licht. Zij lopen zonder geluid te maken, richting een muur waarop een beeld hangt. Het is een herkenbaar beeld, maar het hoofd van het beeld is verwijderd. Zij horen hoe de wind de stof om hen heen slaat en er vallen kleine druppeltjes. Ze voelen hoe de wind en de regen steeds sterker wordt. Ze worden gevangen en staan stil. Ze luisteren aandachtig. Onder hun voeten begint de vloer te bewegen, uit elkaar te schuiven, lagen van diep onder de oppervlakte worden voelbaar en zij hurken. Zij rennen niet, maar zij hurken. Zij bewegen zich tot dichtbij de vloer en houden hun oor boven de stuwende massa. Er klinkt een zwaar brommend geluid en zij herkennen het brommen alsof het van binnenuit hun ziel komt. Zij zitten daar gehurkt op de vloer die als een zee is. Zij zijn als een rots. Voor een tijdje neuriën zij mee met het brommen. Zij bewegen mee met het golven. De rode stof danst daar als een gordijn van vuur. De wind raakt steeds meer vol van water. Het koude water loopt langs hun gezicht, over hun ogen, alsof er tranen zijn. Het water maakt dat de stof, hun haar zwaarder en koud, tot het onbewogen om hun lichaam hangt. Hun vorm verschijnt, rank en ingetogen. Dan wordt het stil. De wind gaat liggen en de vloer ook. Het brommende geluid valt weg en zij staan op. Zij hebben het koud en hun lippen trillen. Zij kijken angstig om zich heen, maar kunnen niets meer horen. Ze grijpen naar hun keel en naar hun oren. Met de stilte komt een overweldigende druk. Hun adem is nauw en dan verdwijnt het beeld.
Aardverschuiving, bodemloze, adem weggenomen. Zij voelen de droogte in hun keel als een brok die de adem verhindert. De beelden worden woorden. Zij zijn half slapend en half wakker, Het verlangen om vanaf het begin gewenst te zijn voelt als koud water om hun lichaam. Daar zijn zij graag. De koude douche omhult hen omdat het voelt alsof zij daar zijn; bij het begin met het verlangen om een wens te vervullen. Zij waren een bron van hoop en licht. De dagen zijn te lang om onzekerheid te verdragen. Zij vragen zich af wie het recht kan geven om te bestaan en of het anders mogelijk is om bestaansrecht te krijgen door hun eigen leven. Zij laten zich van de bank af glijden. Eerst hun arm en hoofd, daarna hun heupen en benen. Hun linkerhand blijft achter op de bank.
De vrede zweeft tot een opgehangen droom.
De vragen zijn geen anekdotes maar lusten.
De huid verdraagt het niet meer om zo hard te zijn.
De tanden bezwijken met het vallen van de stilte.
Kaken op elkaar, hoog in het gehemelte zingt.
De liefde bedreven is niet altijd het leven te nemen.
Mogen worden is een zegen en hij slaat
over dat consequenties niet alleen uit daden geboren worden.
Het verlangen om een goed mens te zijn.
Was ik goed geweest.
Een hoofdwezen van boven naar beneden.
Zoals water uit de kraan stroomt.
Als het niet duidelijk wordt,
dan is moraliteit mijn kaartje voor de wereld.
Ik dacht dat ik hier mocht zijn als ik goed was.
Ik denk nog steeds dat je mij dan meer lief had.
Alsof goed een principe is en er geen waarde was.
Je liefde was niet dieper dan een wasbak.
Om jezelf aan te kijken was je je handen.
Ik ben geschoold door jouw angst,
of geconditioneerd door jouw onbewuste.
Eenzaam omdat er anders geen ruimte was.
Je spoelt mij door het gootsteenputje.
Was ik mooi geweest.
Van hoe alles op orde is vanbinnen.
Naar binnen gedreven door afkeer.
Nog wel twijfelend of het kloppend is.
Er klopt niets, de verhoudingen, het gevoel.
Door iedereen een projectie, in het midden van onrecht.
Waar je jezelf niet meer aan kan kijken,
maar gelooft dat je de wereld spiegelt,
zoals de wereld jou spiegelt.
Kijk je naar je handen en hoe die verdrinken,
onder het stromende water zonder adem.
Kon ik nooit schoon verschijnen,
zonder ongemak te verwekken.
Terwijl je jouw handen onder water hield,
heb ik mijzelf verscholen.
Voor de wereld verschijn ik nu vormloos en zonder ogen.
We richten ons samen tot de grond.
Was ik merkbaar verdwenen geweest.
Mooi en goed samen alles of niets.
Onder mijn huid groeit onvermogen.
Onder mijn huid is verdorven door onzekerheid.
De kraan loopt leeg drinkbaar water.
De bodem loopt vol gewassen water.
De wasbak kolkt het water tot een afnemende spiraal.
Ik wordt afgevoerd in het geluid van de lucht,
die de donkere leegte in gezogen wordt.
Als ik geen held of meisje kan worden,
dan wil ik nu liever verdwijnen.
Koude handen, zoals het water,
Onder het water vandaan verdwijnen voordat,
de ogen op de grond projecteren hoe het is,
Om afgekeurd en weg geschuwd te zijn van het licht.
Het blijft mijn rol om licht tot de aarde te wenden.
De vocht doortrokken aarde absorbeert alles.
Op een dag besloot ik dat het beter was om te verdwijnen.
Zo verhouden zij zich vaak tot de leegte. Zij weten dat hun vader niet in staat om hun ervaring te begrijpen. Zij verwachten ook niet dat hij hun ingewikkelde innerlijke belevingen aan zou willen horen. Zij begrijpen dat zij nu als volwassene geen kans meer maken op een ervaring van een geheel zijn, maar verlangen daar wel naar. Zij liggen op de grond met armen en benen gespreid en hun ogen gesloten. Zij voelen hoe ze gedachtes uit het voorhoofd naar boven oprichten. Zij spelen met de dansende lichtpuntjes die verschijnen en verdwijnen over het netvlies. Hij vergeet iets.
Zij maken zich zorgen over de gedachtes die hij met zich meedraagt, maar ook de gedachtes die zij zelf met zich meedragen. Zij maken zich zorgen over zijn woorden en zijn bang om te spreken. Ook al proberen zij elkaar als mens te zien, zien zij elkaar alleen als mensen die fouten hebben gemaakt. Zij zijn bang voor elkaar omdat zij denken van bepaalde plekken te komen. In momenten hebben zij elkaar lief, maar steeds met de vraag hoe zij elkaar kunnen redden. Zij willen beide niet gered worden, want zij hebben beiden de externe bevestiging van hun bestaansrecht losgelaten. Omdat zij zichzelf en elkaar niet kunnen redden, verlangen zij om de wereld te redden. Omdat zij de wereld niet kunnen redden willen zij uit de wereld verdwijnen. Zij proberen geregeld om uit de wereld te treden. Maar de poging om uit de wereld te treden is simpelweg een manier om in de wereld te zijn. Het was nooit logisch om hier te zijn, zonder het vermogen om er van te genieten. Zij zijn bang dat hij nooit echt van het leven genoten heeft, maar opgelucht dat zij hem kunnen vergeven. De bepaalde plek, in zijn geval was ingewikkeld en tekenend. Ook al hadden zij hem abstract vergeven, hielp het hen om hem om hem te zien als een consequentie van zijn jeugd. Zij konden hem soms even als hun vader erkennen.
Toen hij geboren werd waren er twee helften die al ver ontbonden waren. Maar de toekomst bestond en God bestond. Zijn eigen vader was een geestelijk reiziger die met de tijd ergens gestrand is. Zijn vader deed soms alsof hij wist wat het betekende om een vader te zijn. Dan nam hij zijn kinderen mee naar zijn werk. Zijn kinderen waren gevoelig geraakt. Het waren eerst huilbaby's, daarna incapabele peuters en tot slot hangjongeren. Het was duidelijk niet gelukt om deze kinderen een veilige toekomst te garanderen of met vertrouwen te laten groeien. Zij waren vervuld van wantrouwen en niet in staat om ooit iets goed te doen. Zij waren ook gewoon kinderen van hun tijd. Zij waren zoals iedereen uniek en zij bouwden aan een zelfbeeld, in de schaduw van hun vader. Hun moeder droeg altijd grijze en beige kleding. Colletjes om haar smalle geaderde nek. Zij was een Maria, ontvoerd door een reiziger. Zo zag hij de twee helften; een heilige moeder en vrije vader. Het was schadelijk voor de heilige moeder om omgeven te zijn door de vrije vader. Ook al was hij vol van goede bedoelingen speelde hij een gevaarlijk spel met God. God in zijn hoofd, bracht hem op de grens van de moraliteit tot balanceren. Hij deed daar trucjes, maar het duurde lang voordat iedereen het zag. Zij dachten dat het een noodzakelijke repetitie was. Zij dacht dat hij het juiste pad bewandelde, want zij wist niet beter, want zij was ontvoerd. Door de nek te bedekken vermeed zij hulp van de mensen om haar heen. Haar keel, haar stem, haar eigenheid bleef verborgen voor de buitenwereld. En terwijl haar beeld in zijn perspectief vervallen was, werd zij bleek. De ring om haar vinger was een zware ketting aan een paal op een erf. Toen haar nek steeds gewilliger in de ketting begon te hangen en zij steeds meer tegen was, zou zij nooit meer stoppen met roken. Haar lippen waren kurkdroog en haar tanden grijs, zoals haar kleding. Het was steeds meer duidelijk dat dit leven niet haar leven was. Zij was te laat; haar bloed was in botten veranderd. Hij is over de rand gevallen, terwijl zij met een peuk uit het raam staarde. Op haar schoot een huilende baby. Naast haar een incapabele kleuter. Haar ogen waren rood doorbloed, door de rook. Zij zou haar kinderen voor eeuwig koesteren, maar geen van hen wist wat onvoorwaardelijke liefde was.
In het nabeeld van hun vader, volgden vele anderen. Zij zullen zoeken naar veiligheid tot het einde van hun leven. Onvoorwaardelijk lief lijkt het mooiste en veiligste wat er is. In het beeld van hun vader net als hijzelf. Hij zoekt ook nog steeds, maar hij doet alsof onvoorwaardelijk het gevolg van een afspraak is. Hij heeft gekozen, maar zij nog niet. Zij zijn nog niet klaar om te kiezen. Zij rollen op hun zij op de grond tussen de bank en het bijzettafeltje. Onder de tafel zien zij allerlei spullen liggen die zij al lang niet meer hebben gezien. In het midden ligt een opgevallen kopje met uitgedroogde koffiedrap. Het doet hen denken aan de mannen zoals hun vader.
Zij zaten achterin de klas naast her raam, want zij letten toch wel op. Zij kregen soms de beurt en waren in de war. De meester moedigde hen aan om te spelen. Zij hadden begrepen dat spelen onzinnig is. Het was fijn om te spelen en ook om grapjes te maken. Zijn ogen waren blauw en vissig, zijn haren licht en hij stonk naar zuur zweet.
Hij was groter, meer geaard. Hij had ook zulke ogen. Misschien is dit hoe mannen hun ogen groeien als zij volwassen worden. In de klas leek het stil, alsof er niemand was. Soms probeerden zij oogcontact te maken. Dan lachte hij bemoedigend terug. Hij was het denken en het licht. Hij paste er niet bij. Hij overleed op 28-jarige leeftijd. Hij heeft zichzelf opgehangen in zijn trappenhuis.
Hij was het liefst, het meest werkelijk, maar hij was bang dat zij meer van hem verlangden. Hij leek niet meer op hem. Er was nu een onderscheid tussen zijn rol als vader en die van een andere vaderfiguur. De vaderwond leek eerder gehecht, maar lag nu gapend open. Zij waren een verwond dier, op de vlucht geslagen in een kooi.
Hij was zacht en mild en kon vergeven.
Hij was zacht en mild en kon vergeven.
Hij is zacht en mild en kan vergeven.
Zij voelde zich weer even zo. Alsof iemand je komt redden, maar dat diegene nooit komt. Achteraf voel je je schuldig omdat je hoopvol was. Je gelooft dan dat dit het erger heeft gemaakt. Het lijkt beter om verdoofd te zijn. Erger was het niet geweest om verdoofd te zijn. Hij is nooit terug gekomen, omdat hij zich niet kan verbinden. Het was snel duidelijk dat hij niet in staat was om zijn moeder te redden. Elke poging tot redden voedde haar afkeer. Steeds als hij toenadering zocht, veranderde zijn heilige moeder in een heks, hun thuis in een hatelijk vuur. Hij heeft zijn handen op zijn rug gebonden en is aan de kant gegaan. Hij heeft de weg voorbereid naar binnen, maar de weg was angst. Het was dezelfde angst die zijn moeder deed verstarren, haar nek deed verbergen toen zij daar zat, haar aderen vol van haat en wanhoop, uit het raam te staren met een peuk tussen haar lippen. Hij lag op haar schoot. Hij kon niet anders dan hen verwonden, zodat het leek alsof het vastbinden van de armen de enige oplossing was. Zij waren een spiegelbeeld en een raadsel. Hij kon zijn handen nu niet meer bewegen.
Zij voelen hun knokkels, hoe stevig alles in hun handen verbonden is. Zij kijken naar de aderen onder hun huid en hoe ondiep het is. Er is nog minder verschil tussen de angst en de lucht, dan zij dachten. Met hun duim duwen zij een ader weg in hun pols. Zij voelen zich bijna transparant.
Jesse Blaauw
We are entangled in the world. The world is entangled in us.
Pls contact me via mail. I’m inactive on IG.